wtorek, 7 września 2010

Trochę nas zmogło

Miniony weekend na wsi zaowocował naszym obopólnym przeziębieniem. Pokrętna pogoda  zrobiła swoje. I ja i Olu jesteśmy zupełnie nie w sosie... Mały ma katar, jest osłabiony, marudny i ma szkliste oczka. Ja podobnie. Boli mnie głowa i drapie mnie w gardle. Dzisiaj Oluś przebudził się tuż po 4 rano. Popłakiwał, przewracał się z boku na bok, przytulał się do mnie i błogim głosikiem jęczał a to "mama, wody" a to "mama, boli". Przysypiał na minutkę i znów się przebudzał. Wczoraj był już niewyraźny od rana ale na koniec dnia brykał po stole i miał dobry humor. Dostawał nurofen a do noska psikaną wodę morską. Gdybym nie miała do niego tak dobrych opiekunów jakich mam, zapewne zostałabym dzisiaj z nim w domu. Nie za bardzo jednak mogę, bo połowa obsady działu nieobecna a ja mam kilka ważnych spraw do zrobienia. Niania jest super, jej mąż może nawet bardziej - więc wiem, że Oluś zawsze jest pod dobrą opieką. Kiedy wychodziłam z domu, malutki siedział na kolanach u babci Tosi i zasypiał. Myślę, że jak wypocznie będzie miał się znacznie lepiej. Gorzej ze mną - siedzę tu niewyspana, z bolesnym mózgowiem i chrapawicą w gardle. W domu nie miałam dla siebie żadnych leków poza polopiryną, która w ciąży jest raczej niewskazana. Wzięłam jednak na noc 1 tabletkę bo w ulotce napisali, że w I i II semestrze można, o ile zaleci lekarz. Z uwagi na to, że do lekarza się nie zgłosiłam, sama sobie nim byłam. Polopiryna nie pomogła mi w najmniejszym calu.  Mało tego, czuję jakieś dziwne bóle od strony wątroby. No ale to chyba nie może być wina 1 tabletki polopiryny zażytej wczoraj o 19 wieczorem :-(. Na razie więc piję herbatę z cytryną i miodem i na tym muszę poprzestać. Do swojego lekarza gin idę zaś na co dwutygodniową wizytę jutro. W pierwszej ciąży chodziłam na wizyty co trzy, cztery tygodnie. Teraz co dwa. Każda wizyta jest jednak krótka, zwięzła i na temat. Ordynator zna się na rzeczy, nie trwoni czasu, jest konkretny i profesjonalny. Odpowiada mi taki typ lekarza.  Niektóre babki wolą chodzić do  gadatliwych, towarzyskich lekarzy typu kumpel lub starsza siostra, z którymi ucinają sobie pogawędki i oddają się zwierzeniom. Ja zupełnie nie mam takiej potrzeby. Do tego, przywykłam już do swojego wracza (z ros. lekarz) a przyzwyczajenie podobno jest jak druga natura ;-).

piątek, 3 września 2010

Mohi just in India

Mohi powinien był dotrzeć do Kalkuty wczoraj wczesnym porankiem. Jednak aż do teraz nie miałam od niego żadnej wieści. Wyjechałam na chwilkę do miasta załatwić dokument u notariusza, wracam i widzę maila o bardzo zwięzłej treści - "Cały i zdrowy jestem w domu, napiszę więcej jak znowu będę miał dostęp do internetu". Jasne i konkretne. Thaks God. Mam nadzieję, że pobyt w Indiach wyjdzie mu na dobre, zrobi i załatwi co zaplanował i szczęśliwie do nas wróci w środku zimy.

Aleksander często pyta gdzie tata. Monotonnie powtarzaną odpowiedź zapamiętał i kiedy teraz ja go pytam - Oluś, gdzie tata? - kawaler mówi - tata pojechał pociąg i smolot (nie samolot, smolot!) do Indii. Nauka nie idzie w las a słownictwo i aparat mowy rozwijają się u Olego w zawrotnym tempie. W ogóle muszę stwierdzić, że mój synalek staje się coraz bardziej chłopięcy niż tylko typowo dziecięcy...

17 tydzień

To już 17-sty tydzień mojego przypadku ciążowego numer 2. Szybko rozwija się ten przypadek, nieprawdaż? A im dalej w czas, tym prędzej. Na zewnątrz jeszcze nie bardzo widać, że jestem teraz tworem dwuosobowym. Zrobiło się chłodniej (ba, wręcz zimno), noszę więc więcej ubrań, które elegancko maskują mój brzuszek. Nie, nie, nie, nie ukrywam tego brzuszka specjalnie. Ale jeśli do spodni nadal muszę wkładać pasek, to chyba oczywiste, że brzuch jest nadal nieznaczny bez względu na strój jaki mam na sobie. Jedynie w domowym zaciszu, kiedy stanę bokiem przy lustrze - widzę, że talia zanika ;-). 

Przedwczoraj byłam na USG. Według maszynerii i opinii mojego lekarza, dziecko rozwija się prawidłowo. Nie dowiedziałam się niczego na temat płci. Lekarz nie mówił, ja nie pytałam. Niby chciałabym już wiedzieć kto zacz się narodzi - on czy ona, ale z miłą chęcią pożyję sobie jeszcze w niepewności. Płeć nie ma dla mnie najmniejszego znaczenia. Wydaje mi się, że będzie to chłopak. Zdecydowana większość osób życzy mi dziewczynki. Ja jednak nie wiem co to znaczy mieć córkę, mam kochanego chłopczyka i z ogromną radością przyjmę kolejnego. Dziewczynki będę musiała uczyć się od podstaw. Ważne jednak jest jedynie tylko to, aby maleństwo było zdrowe. Kiedy oglądam jakieś programy, słyszę historie lub czytam o dzieciakach z chorobami - czasem wręcz przerażającymi - stawiam się do pionu. Nie myślę więc o płci, karcę się za to, że do rangi problemu urasta we mnie niezdecydowanie dla imienia i w ogóle staram się nie myśleć o pierdołkach tego typu. Co ma być to już jest i życzę nam obojgu zdrowia, zdrowia i jeszcze raz zdrowia.

Wedle profesjonalnych źródeł, w 17 tygodniu dziecko przybiera w tłuszczyk, ma już mocno rozwinięty, bruzdowaty mózg, 2 razy szybciej niż u mnie pracuje mu serduszko i zaczynają wyraźnie formować mu się narządy płciowe. Maluch bawi się pępowiną i ćwiczy odruch chwytania. Ma około 12 cm wzrostu i waży około 10 dag. 

Ja czuję się bardzo dobrze. Łykam żelazo i witaminki. Ruchów swojego lokatora jeszcze nie odczuwam, jednak czekam na nie z niecierpliwością. Diety specjalnej nie stosuję. Jem to, na co mam ochotę, apetyt mam w idealnej normie. Staram się jedynie spożywać produkty z dużą zawartością naturalnego żelaza, co by nie dostarczać go sobie jedynie w formie farmakologicznej.

A teraz jestem głodna - zabieram się więc za śniadanko.

czwartek, 2 września 2010

Edycja i poprawki

Zrobiłam edycję i korektę wszystkich postów - justowanie tekstu, poprawki literówek, błędów i byków, poprawa przejrzystości, ujednolicenie czcionki, prawidłowe ustawienie czasu (na co droga Luiza zwróciła baczną uwagę) i tym podobne. Być może nie wszystko jest jeszcze w idealnym porządku, ale nie chce mi się już grzebać w starociach i pracować nad nimi bez końca. Taka już jestem, że jak zacznę poprawiać to nie umiem się zatrzymać bo i to wydaje mi się złe i to niedobre. Zawsze dążę do niedoścignionego ideału, ;-) . Lepiej więc zostawić wszystko tak jak było. Zrobiłam jedynie korektę generalną wyglądu. Tekstów i myśli wpisanych zmieniać nie będę aczkolwiek wykasowałam jeden z postów majowych 2009 - naciskając przez przypadek jakiś guziczek... Cóż, strata całkiem niewielka. 

Być może dodam do niektórych postów jakieś obrazki i fotografie - co by wizualnie było ciekawiej i barwniej. Nie tylko tekst bowiem bywa wymowny. 

Przybieram się też do "załadowania" tak zwanych etykiet - co by podzielić ten myślowy bałagan na tematy i wątki do siebie zbliżone. Nie wiem, czy ma to sens ale jak już się bawić w bloggera to na całego. Może jakieś galerie? O ile jest tu taka opcja. Ostatecznie mam miliony zdjęć i czemuż by się nimi nie dzielić i nie zapisać w określonych ramach i z sensem dla ... siebie, potomnych, moich kochanych czytelników i gości...?

Coś na pewno zmienię i udoskonalę. Nie obiecuję tego jednak nawet sama sobie. Po prostu taki mam plan, tak sobie gdybam, myślę i rozmyślam. Czytałam gdzieś, że w II symestrze ciąży kobiety często czują się znacznie lepiej niż na początku i pod koniec, mają sporo energii, weny i chcą działać. Może to stąd? Bo energii mam teraz sporo i czuję się naprawdę fantastycznie (pomijam ćmienie w niedawno co zaleczonej górnej, lewej ósemce!).

wtorek, 31 sierpnia 2010

Direct - India

Wstałam dzisiaj standardowo o 5.40. Mohi już krzątał się po mieszkaniu. Domykał ostatnie zamki w podróżnych torbach, prasował niebieskie dżinsy i białą koszulę na drogę oraz zaparzył  dla nas obojga ostatnią poranną kawę w tym roku.  

Żeby nie było, że jestem niedobrą żoną, która nawet nie wyprasuje mężowskich ciuchów przed jego daleką wyprawą do kraju ojców - wyjaśniam, że wersja ubraniowe zmieniła się mężowi właśnie dzisiaj rano i sam postanowił o nią zadbać. Pranie, prasowanie, tudzież gotowanie i dokładne sprzątanie leży w naszym domu absolutnie w mojej gestii.  Nie mam z tego powodu żali ni pretensji ani do męża ani do siebie ani do samego Pana Boga. Czasem  bowiem i mąż złapie za żelazko, odkurzacz czy gąbkę do mycia naczyń. Zupełnie normalne. Naturalna kolej rzeczy i sprawna organizacja codzienności :-).

Wyjazd Mohiego w ubiegłym roku przeżyłam bardziej. Teraz przyjęłam to jako coś niemal oczywistego. Tak, jakbym wyprawiała go nie na drugi kraniec świata a co najwyżej w podróż do, dajmy na to, Katowic. Ot, przywykam chyba do sytuacji i wychodzi to nam obojgu raczej na zdrowie. Potrafimy żyć razem będąc naprawdę razem ale i w rozłące.

Po wypiciu kawy, prysznicach, toaletach i przygotowaniu kanapek, z boleścią w sercu zabrałam się za budzenie Aleksandra. Była 6.45. O tej porze nasza pociecha zwykle jeszcze słodko śpi. O dziwo jednak dzisiaj dała się zbudzić bez problemów. Otworzyła powoli oczka, przeciągnęła się kilka razy, poziewała i wkrótce dała podnieść się do pionu, potem ubrać i umyć. Nie knychała, nie płakała i nie marudziła. Tak, jakby wiedziała, że musi dzisiaj stanąć na wysokości zadania.

Oblężeni walizami i pakunkami opuściliśmy nasze M. o 7.10. Pojechaliśmy na dworzec PKP. Pogoda piękna. Rześko i chłodno ale słonecznie. Stacja była niemal pusta a to z tej prostej przyczyny, że byliśmy na niej o 7.15 a pociąg Mohiego planowo odjeżdżał o 8.00. Pociągi w Grajewie nie mijają się niestety (albo -stety) jak metro w Paryżu czy Londynie - stąd ludzie przychodzą na konkretne godziny odjazdów i przyjazdów. Poza tym stacja zwykle świeci pustkami. Dobrze jednak, że jest w ogóle i to bardzo niedaleko naszego mieszkania. 

Mohi z Aleksandrem poszli kupić bilet do drewnianej budy pełniącej rolę budynku dworca a ja pilnowałam bagaży na peronie. Kiedy chłopcy wrócili - pora na pożegnanie. Uściski, buziaczki, słowa otuchy, powodzenia, miłości i przypilania - wsiądziesz do samolotu, napisz smska, wylądujesz w Kalkucie, napisz smska, dbaj o siebie, nie stresuj się, chłopcy dbajcie o mamę, mama dbaj o siebie i chłopców..... Chyba nawet zakręciła mi się łezka gdzieś w kąciku oka a Mohi niemal połamał Aleksowi kostki ściskając go ostatni raz... Potem wzięłam malucha na ręce, przeszliśmy nielegalnie przez tory, pomachaliśmy Mohiemu, przesłaliśmy mu całuski, wsiedliśmy do samochodu i odjechaliśmy. Mohi miał jeszcze około pół godziny do odjazdu. Stał na peronie i patrzył za nami.

Zawiozłam Olka do niani a sama z godzinnym opóźnieniem udałam się do pracy. Rzecz jasna wcześniej zadzwoniłam z prośbą o godzinną przepustkę. Przy najbliższej wypłacie godzina pożegnania z mężem, który wyleciał w świat na 4,5 miesiąca zostanie mi adekwatnie potrącona. Jakież to ma jednak znaczenie.....

Damy sobie radę bez Tatki. Nie ma innej opcji. I chociaż to już normalne i oczywiste, że pojechał - nieco nam smutno będzie i ciężko czasami. Dni jednak mijają niemiłosiernie szybko, więc nie ma co rozpaczać. Rozstaliśmy się na granicy lata i jesieni, spotkamy ponownie w środku zimy. Dziwne, prawda? Nie ukrywam, że z ogromną przyjemnością spakowałabym również i swoje walizki i udała się w podróż do Indii razem z Mohim. Ale na to, a jest to chyba największym jak na razie moim marzeniem, musimy jeszcze poczekać.  Jeszcze.

Szczęśliwej podróży TAM i szczęśliwego powrotu TUTAJ Drogi Panie Singh!

niedziela, 29 sierpnia 2010

Foto come back do wiejskiego lata.

Z uwagi na to, że nie za bardzo mam ochotę na pisanie a należałoby jakoś jednak wspomnieć minione już prawie lato - wklejam kilka zdjęć, które z lekka obrazują jak to na wsi było... :-)

1. Grill-meni - Aleksander i Mikołaj (czerwiec 2010)

Grillowanie prowizorycznie zorganizowane w pewne niedzielne... przedpołudnie. Najbardziej zainteresowani - przy "korytku". Piwo niepasteryzowane marki Łomża jednak do konsumpcji innych uczestników bibki.


2. Pastuszek Oluszek

Aleksander jest wielbicielem wędrówek po łąkach i przyglądania się krówkom. Obcowanie z naturą i tym co wiejskie sprawia mu taką samą przyjemność jak i matce Joannie (nie zawsze od Aniołów).


3. Wersja kąpieli podwórkowej 

W upalne dni częsta kąpiel jest wskazana. Stara miska, nieco wody ogrzanej na słońcu i relaks gotowy.


4. Gospodarski obchód z zieloną taczką.

Seledynowa taczka wymuszona w grajewskim sklepie okazała się niezwykle przydatna w codziennej pracy i rozrywce ;-). Tutaj Olu na spacerku po zielonych  przestrzeniach Pastorczyka.


5. Motocyklowa atrakcja

Goły, w gumakach i na ścigaczu brata ciotki Agnieszki - a czemu nie?


6. Gospodarz z ciągniczkiem

Bez ciągnika ani rusz ale ten żółty wydaje się być chyba nieco za mały do ciągania beli krowom...


7. Żniwna "idylla"

Praca przy zbiorze słomy nie jest lekka ale dobra organizacja, wystarczająca ilość rąk i dobry humor potrafią przekuć ją w całkiem sympatyczne letnie wydarzenie ;-). W tym roku (zresztą chyba jak zawsze) i ja miałam okazję nieco się wysilić jako układający słomiane kostki (na polu i w stodole). Na polu porażała mnie uroda otaczającego świata - zapach rżyska, sąsiedztwo pasących się krów, terkotanie ciągników, buczenie kombajnów, błękitne niebo, obrazkowe obłoki, spacerujące nieopodal bociany, wspinająca się w górę kukurydza  i w ogóle coś takiego dookoła czego nie umiem opisać a zawsze wprawie mnie w błogi, anielski stan. W stodole było mniej uroczo z racji cieknącego po tyłku potu i drapania słomy ;-). Ale i to zawsze da się przeżyć w zgranej kompaniji.




8. Urok kukurydzy

Kukurydza to wspaniałe zboże (czy zboże???). Rośnie niczym niewielki las, w którym można się wręcz zgubić. Ma szerokie, soczyste i ostre liście oraz kolby, w których ukrywa ząbki ziarenek. Młode kolby można ugotować, polać roztopionym masłem i zjadać jako letnią fanaberię. Kukurydza na polskiej wsi służy jednak głównie jako pasza dla krów. W październiku koszona jest specjalnymi, szatkującymi ją w całości (łodygi, liście i kolby) kombajnami a następnie składowana w betonowych silosach lub pryzmach (na zewnątrz, rzecz jasna), ugniatana ciągnikami, okrywana szczelnie folią i przysypywana ziemią. Kisi się kilka tygodni. Jest paszą treściwą i mlekopędną. Krowy ją uwielbiają i karmią się całą zimę. Gotowa kiszonka jest żółtawo-brązowa w kolorze, lekko sypka i ma ostrą specyficzną woń. 

Póki co, kukurydza nadal rośnie i kusi okoliczne dziki. Zdjęcia poniżej obrazują Olka pośród zielonego listowia. Kukurydza w postaci kiszonki być może za jakiś czas.



9. Aleksander z ciotecznym rodzeństwem

Moi rodzice mają 6 wnuków w tym 4 dziewczynki i 2 chłopców. Wzór i lider dla Olka to 5 letni Mikołaj. Jako 3 lata od niego starszy - zwykle spuszcza mu bęcki rożnego typu. Jest starszy, sprytniejszy, ma więcej zmysłów, siły i autorytetu. Mimo to, Oli lubi się z nim bawić. I nawzajem. No cóż.. Chłopaki  trzymają się razem.





Ola, siostra Mikołaja ma 3 latka i również bywa przez niego "terroryzowana". Z Olkiem bawi sie całkiem zgodnie.




Zuzia niebawem skończy 2 latka. Na co dzień mieszka w Gdyni i jest słodka jak landrynek. Córeczka najmłodszego brata. W minione lato była z nim na Pastorczyku przez tydzień. Z Olkiem rozumie się nieźle aczkolwiek jest jeszcze w takim wieku, że za najważniejszego na świecie uważa tatę - oczywiscie pod warunkiem, że nie ma w pobliżu mamy ;-). Wiejska przestrzeń służyła jej tak samo dobrze jak pozostałym dzieciom.




I to by było na tyle w telegraficznym skrócie. Lato było długie, zdjęć mam sporo ale wybrałam tu jedynie nieliczne. Zgodzę się - mnie nie ma na żadnym, ale wynikało to z tego, że zawsze byłam fotografem a nie obiektem fotografowanym.

Oh, przepraszam - 3 ostatnie zamieszczone zdjęcia są autorstwa oka i aparatu mojego brata Andrzeja - taty Zuzi właśnie. 

środa, 25 sierpnia 2010

Pora podlać żywotnik

Myślę, że gdybym nie zasadziła w sieci żywotnika a jakąś bardziej wodolubną roślinę - już dawno uschłaby z pragnienia i tęsknoty. A tymczasem, Asia mądra głowa wiedziała co usadowić na swoim małym wirtualnym poletku ;-). Tak mądra głowa jak sam wspaniały Koziołek Matołek. Kto czytał, ten zna cytat "A Koziołek, mądra głowa...".

Cóż, jak tak pomyślę to nie podlewałam owegoż żywotnika bodajże ze 2 miesiące! Mądra głowa jak Matołek  a okrutna niemal jak słynna Cruella de Mon! No ale tak to jakoś wyszło...A to w szpitalu polegiwałam, a to w Pastorczyku spędzałam długie tygodnie a netu tam nadal nie ma, a to po prostu nie miałam natchnienia ani siły na podniesienie wirtualnej koneweczki...

Lipiec i sierpień czyli polskie lato niemal już minęły. Było mnóstwo słońca i burze z piorunami. Najgorsze i najbardziej dokuczliwe upały, chyba tylko dzięki dobremu Bogu, spędziłam z dala od firmowego biurka. Biurka, które stoi przy południowym oknie a przez okno niemiłosiernie sączy się podniebno-uliczny żar. W tym roku dodatkowo wpadają przez to okno tumany kurzu i decybele hałasu z ciągle remontowanej ulicy. Zaduch w pokoju obsadzonym 5cioma osobami, w tym 4ema płci męskiej, bardziej potliwej, już od rana daje o sobie znać. Cieszę się więc bardzo, że tym razem w lipcu i sierpniu niemal nie pokazywałam się w pracy. Co prawda jestem tu już od kilku dni ale upały odeszły chyba w siną dal i zrobiło się całkiem znośnie.

Zdecydowaną większość wolnych dni spędziłam z Olkiem oczywiście w Pastorczyku. Tam, nawet temperatura +35 da się znieść. Człowiek nie jest przykuty do biurka i laptopa, ma możliwość uniknięcia słońca, ukrycia się przed nim w piwnicy bądź w cieniu pod gruszką, może sobie pochodzić, posiedzieć, poleżeć. Nawet zaś jeżeli musi smażyć się upale - bo np. nie zwalniają go od tego żniwa - jest to inny typ żarliwej męczarni niż ten biurowy. Ten biurowy zawsze mnie dobija a biorąc pod uwagę mój obecny stan błogosławiony - tym razem dobijał mnie ze zdwojoną siłą. 

Na wsi - jak zawsze. Masa roboty ale jednocześnie jakoś tak fajnie i sielsko. Może napiszę i zobrazuję fotkami co nieco więcej na ten temat w kolejnych, krótszych i tematycznych postach. 

Teraz - mając poczucie ulgi i lżejszego sumienia, że żywotnik podlany - zabieram się spokojnie za sprawy  swojej... mlecznej drogi zawodowej ;-). Obecnie mam na głowie regulację skomplikowanej sytuacji prawnej wielu nieruchomości Spółdzielni, za które to sprawy nikt nie zabierał się latami, są niejasne, zaniedbane i wymagają jakiejś dokładnej, sprawnej ręki. Nie wiem czy moja ręka jest odpowiednia ale rozkaz szefowej nie gazeta... Miałam już do czynienia ze sprawami nieruchomości, ale tamte były względnie proste - teraz, na koniec, zostały mi same wielkie wyzwania. No ale cóż, Asia jak Koziołek Matołek - mądra głowa ;-). Poradzi sobie.

A TAK PRZEDE WSZYSTKIM - JEŻELI SĄ TU JESZCZE JACYŚ ŻYWI CZYTELNICY ŻYWOTNIKA - WITAM ICH SERDECZNIE I OBIECUJĘ POPRAWĘ W DBANIACH O PODLEWANIE ;-). 
 

niedziela, 4 lipca 2010

Augustowska sobota


Wczorajszy dzień upłynął nam bardzo aktywnie i przyjemnie. Jedna z milszych sobót ostatnich weekendów.

Beata - moja agro-siostra nakazała nam jakiś czas temu wybrać się 3-4 lipca do Augustowa i naklikać jej zdjęć ekologicznej żywności. W tych bowiem dniach owe urocze miasto zorganizowało imprezę pod tytułem Targi AgroEko, a Beata potrzebuje takich zdjęć do pracy uczelnianej. Na miejscu byliśmy około godziny 12. Droga z Grajewa nie jest daleka - zaledwie 40 km. W centrum miasta, w niewielkim acz ładnie utrzymanym parku rozstawiono namioty i stoiska głównie z żywnością ale nie tylko. Oprócz produktów żywnościowych można było obkupić się jak osioł we wszelkiego rodzaju - nazwijmy to... antyki i pamiątki z czasów przeszłych - naczynia, bibeloty, sprzęty, monety, książki, płyty pamiętające epokę świetności gramofonów i adapterów, obrazki, ozdoby, rękodzieło ludowe, biżuterię i inne drobiazgi. Zajęta bieganiem za Olkiem nie miałam możliwości dokładnego prześledzenia całego tego typowego pchlego targu. Mój fotograficzny vel Broda zaś, który robił zdjęcia naokoło i dookoła, nie omieszkał wyczaić w tej mieszaninie przedmiotów czegoś dla siebie - starego, kultowego aparatu fotograficznego marki Polaroid z lat sześćdziesiątych. Wydłubał na niego wszystkie pieniądze z mojego portfela jak też bez żalu oddał swoje zaskórniaki trzymane od roku na "czarną godzinę". Kiedy sprzedawca powiedział cenę, spojrzałam na Mohiego ponuro i puknęłam się w czoło. Jednak mój mąż ma lekkiego fioła na punkcie tego typu rzeczy i tak na mnie łypał błagalnym wzrokiem, tak sobie brodę i wąsy przygładzał z nadzieją, tak mnie upraszał niemal wspinając się na palce jak dziecko proszące o loda... że w końcu machnęłam ręką i pozwoliłam mu bez większej awantury zaspokoić pasjonacką żądzę. Policzyłam potem, że w domu mamy już około 9 aparatów - licząc te nadające się i zupełnie tylko antyczne egzemplarze, które leżą i zbierają kurz. No ale to jest mój punkt widzenia. Mohi ma inny. Cóż jednak, przecież przynajmniej w kwestii aparatów mąż i żona mogą mieć inne zdanie.

Wracając na chwilę do ekologicznych produktów - było ich sporo, kusiły wyglądem i zapachem. Kramy swojskich wędlin, niemal świeżo wyciągniętych z wędzarni, najbardziej chyba działały na moją wyobraźnię. Pęta rumianej kiełbasy, różowe polędwice, poszpagatowane balerony i soczyste szynki rozsiewały dookoła feromony głodu owijające mnie jak niewidoczna wstęga.... Z uwagi na to, że nie dawniej jak tydzień temu przywiozłam swojskie specjały z Pastorczyka - nie pokusiłam się o kupno nawet plasterka szynki - jednak pozostałam pod wrażeniem owej wędzarnianej rozpusty. Inne kramy oferowały swojskie sery, miody, pieczywo, ciasta, zioła i przyprawy, mąkę i napoje. Spośród wszystkich tych specjałów kupiliśmy sobie jedynie butelkę kwasu chlebowego z Białorusi. Bił smakiem na łeb i szyję kwas w plastikowych butelkach, który można kupić w naszych sklepach. Mniej słodki, bardziej orzeźwiający, po prostu pyszny. Butelka półlitrowa kosztowała aż 4 złote jednak warto było je wydać bo napój był naprawdę znakomity. 

Impreza pomyślana była na 2 dni więc prawdopodobnie przewidywała więcej atrakcji niż te, o które my jedynie zahaczyliśmy. Obok targowiska ustawiano scenę, dookoła sadowiły się też namioty banków, instytucji i organizacji rolniczych, ekologicznych oraz biur turystycznych. Dzień był piękny - słoneczny i gorący acz nie na tyle by spiekał na raka. Ludność miejscowa, przyjezna i typowo turystyczna, jakiej w Augustowie latem na pęczki, miała czym pocieszyć oczy, uszy i podniebienia. 

Po około godzinnej szwędaninie pośród Agro i Eko oraz zebraniu wystarczającej ilości fotek, pojechaliśmy na chwilę na augustowskie molo. Piękne miejsce aczkolwiek o tej porze roku dość zatłoczone. Pokręciliśmy się więc trochę po deskach tegoż molo, posiedzieliśmy na jednym z pomostów popijając nasz białoruski kwas chlebowy, obserwując półnagie ciała wystawione na słońce oraz obiekty pływające, spośród których zawsze najbardziej urzekają mnie żaglówki. 

Około godziny 14-stej wyruszyliśmy w drogę powrotną do domu. Przed wyjazdem jednak, tradycji musiało stać się zadość i jak przy każdej okazji wypadu w teren, musieliśmy zjeść coś "out". Nic szczególnego - grillowane udko z kurczaka, frytki i surówka. Zamiast frytek, do jednego dania poprosiłam ziemniaki z wody. Niestety, jedynie poprosiłam. Zestaw był sztywny i nie przewidywał modyfikacji... Co za wąskie myślenie gastronomiczne! Do innych dań ziemniaki serwowano. Ten zestaw był jednak nierozerwalnie związany w trójkąt i basta. Jakkolwiek jestem wielbicielką wschodu i naszego regionu - tym razem "wschodniość" zabrzmiała dosadną, sfałszowaną, zaściankową nutą.

W połowie drogi z Augustowa do Grajewa (i odwrotnie) znajduje się miasteczko Rajgród. Niewielka, gminna, ładnie utrzymana, spokojna miejscowość, która w sezonie wakacyjnym przeżywa rozkwit. Dotychczas, jedynie przez nią przejeżdżaliśmy w drodze na Augustów. Tym razem zatrzymaliśmy się tam na dłużej. Najpierw wstąpiliśmy do kościoła z czerwonej cegły położonego na niewielkim wzgórzu.. Duży, piękny, ze strzelistymi wieżami niemal stojącymi na straży miasta. Zwykle, kiedy wypuszczamy się w podróże mniejsze czy większe, odwiedzamy napotykane kościoły, wstępujemy na krótką modlitwę a Mohi oczywiście dodatkowo robi zdjęcia. Po wizycie w kościele odszukaliśmy coś w rodzaju miejskiej plaży. Nie mieliśmy ze sobą akcesoriów pływackich stąd Mohi zakotwiczył w cieniu pod drzewem z puszką Żubra a ja podwinęłam nogawki spodni i dozorowałam Aleksandra, który aż piszczał do wody. Rozebrany do naga biegał jak szalony po brzegu, chlapał wodą, tarzał się w piasku i budował swoje nieporadne babki z błota. Obok plaży znajduje się odrzewione, zatrawione wzgórze. Wystarczyło się na nie wspiąć, rozejrzeć dookoła i rzeczywiście poczuć się jak w RAJ-GRODZIE. Widok zapierał mi dech w piersiach a szczęście owijało mnie taką samą wstęgą jak te wędliniarskie zapachy na Rynku w Augustowie. Ba, może nawet  to mniej konsumpcyjne szczęście było większe. Czymże bowiem były drążki z kiełbasą w porównaniu z widokiem srebrnego jeziora okalającego wzgórze z 3 stron... jeziora otoczonego tatarakiem, trzciną, bogatym drzewostanem, gdzieniegdzie piaszczystym brzegiem... jeziorem utkanym siatką cudownych żaglówek, czasami przecinanego szybującą motorówką... jeziorem łabędzi, rybitw, być może złotych rybek i ukrytych tajemnic... Niezapomniane wrażenia. Planowaliśmy jechać w to samo miejsce również dzisiaj - zaopatrzeni w stroje do pływania, koc i zabawki do piasku dla Olka. Mohi zamierzał czytać na brzegu i raczyć się piwkiem a ja wymoczyć się za wsze czasy w ciepłym jeziorze. Olek pękałby z radości. Cały dzień od rana powtarzał dzisiaj "mama, zioro" (czyt. jezioro). Pogoda jednak nie dopisała. Było chłodno i popadywał deszcz. Szkoda. Jednak nic straconego. Teraz wiemy, gdzie można uciec w gorące dni.

Poniżej kilka zdjęć z naszej udanej wycieczki:

1. Aromatyczne wędzonki



2. Chlebuś do mięska


3. Coś na deser


4. Do popicia białoruski kwas chlebowy


5. Bułki... swojskich serów


6. Przyprawowo i ziołowo


7. Kramik antyczny ;-)


wtorek, 29 czerwca 2010

Kilka faktów

Tak dawno tu nie pisałam, że logując się kilka minut temu miałam obawy czy przypadkiem nie zostałam usunięta za absencję. Na szczęście pozostawiono żywotnik przy życiu i na krótką chwilę ja sama chcę go ożywić.

Nie będę się rozpisywać. Zanotuję jedynie kilka faktów, które nie zapisane zapewne popadłyby w niepamięć. A być może warto je zapamiętać... ;-)

A zatem:

Po pierwsze: Czerwiec dobiega końca i w tym końcu nareszcie czuć lato. Mamy dużo słońca i dużo gorąca. O ile taka pogoda na ogół rzeczywiście cieszy, w pracy odbiera chęci do życia. Brak klimatyzacji i pokój od południowo zachodniej strony daje się we znaki. Na dodatek, ulica Elewatorska przeżywa renesans. Rozpoczęto poważne prace remontowo budowlane. Owszem, remont był potrzebny bo ulica była w stanie opłakanym, ale czy muszą to robić w godzinach pracy i w najgorętsze upały? Kurz wdziera się przez okna każdą najmniejszą szczelinką. W chwilach najwyższego zakurzenia zamykamy więc okna bo inaczej dostajemy blokady dróg oddechowych. W efekcie siedzimy jak sardynki w puszce. Człowiek nie z cukru, nie rozpuści się i zniesie wiele ale firma powinna mieć świadomość, że wydajność pracowników w takich warunkach drastycznie spada.

Po drugie: Aleksander po raz pierwszy nasikał dziś z własnej woli do nocnika. News stulecia ha ha. Niby głupie, ale jakiż to krok do przodu w rozwoju młodego człowieka... Nie wiem, czy proceder sikania we właściwe miejsce będzie kontynuowany skutecznie i nieprzerwanie. Będziemy jednak na tym usilnie pracować i na pewno w końcu uwiecznimy starania sukcesem. Brawo synku, oby tak dalej.

Po trzecie: Wspominając o nocniku nie sposób nie wspomnieć o innym lukratywnym osiągnięciu jakiego dokonałam z Aleksandrem do spółki... Otóż odstawiliśmy cyca. Już zapewne na amen. Czasami jeszcze Oli miewa chwile słabości i dostaje krótkotrwałych spazmów, kiedy kategorycznie powtarzam NIE. Jednak zdecydowanie już mogę powiedzieć i określić, że karmienie piersią swojego pierworodnego zakończyłam, kiedy zainteresowany skończył 2 latka i 4 miesiące.

Po czwarte: Mohi ponownie wyjeżdża, a raczej wylatuje, do Indii. Bilet zakupił na początku maja, wylatuje 1 września a wraca Bóg wie kiedy. Gdyby trzymał się ram biletu - zobaczymy się znowu dopiero 15 maja 2011 roku. Jeżeli jednak sprawy przybiorą inny obrót - myślę, że powrót nastąpi w styczniu wspomnianego roku.

Po piąte: 29 maja spotkałam się z kilkoma dziewczynami z Desi Forum. Miałam niezwykle miłą okazję poznać osobiście Luizę vel Jasmine, Renię, Marzenę vel Marzkę, Anię Khan i Anię vel Parasolkę. Renia przybyła ze swoimi 2 uroczymi córeczkami - Roksanką i Inas a Parasolka z 4 letnią Kasią. Ja miałam ze sobą oczywiście Olka oraz Mohiego vel Brodę. Spotkanie było urocze, udane i czekam na następne. Ogólnie meeting odbył się w sobotę. Do Warszawy pojechaliśmy już w czwartek wieczorek a wróciliśmy w niedzielę po południu. Stacjonowaliśmy u Marka Fisha i Zuzki. Miło było spotkać się z nimi po tych 2 latach... Warszawska wizyta zaowocowała również wyprawą do jedynej w stolicy (może nawet i w całej Polsce) Gurdwary czyli świątyni sikhijskiej. Byłam po raz pierwszy w takim przybytku i wyniosłam bardzo pozytywne wrażenia. Mohi również był bardzo ucieszony bo na chwilę poczuł się jak u siebie. Poza tym bardzo był rad, że mógł w takim miejscu być razem ze mną i z Aleksandrem.

Po szóste: Aleksander rozgadał się maksymalnie. Codziennie przybywa mu słówek i rozumu. Miesza oba języki - polski i angielski. Rozumie zarówno mnie jak i ojca. Nie ma milszych dźwięków dla mojego ucha jak dźwięk mowy Olusia. Niezdarne ale z energią i pasją powtarzanie Aniele Boży na dobranoc jest hitem ostatnich dni. Śmieszne potknięcia językowe, nazywanie rzeczy własnymi imionami, próby wymawiania skomplikowanych wyrażeń, nieporadne składanie zdań i próby wytłumaczenia czegoś przy ograniczonej ilości słów... Czasami człowiek pada ze śmiechu i chciałby zatrzymać takie chwile na zawsze...

Po siódme: Siódemka podobno jest szczęśliwa więc pod tym numerkiem zanotuję fakt obecnie najistotniejszy w naszym życiu. Otóż od 5 tygodni jestem w stanie błogosławionym. Medycznie to już 7 tydzień. To co było chciane, oczekiwane i krążyło po zakątkach serca i głowy - stało się faktem. Nic dodać, nic ująć. :-). Z uwagi na tenże odmienny stan czuję się ostatnio jak pół żywa, jak wypompowana, jak przymroczona, pozbawiona wszelkiej energii, bezbrzeżnie zmęczona i senna. Rano nie chce mi się wstać, w pracy żyję głównie oczekiwaniem na godzinę 15-stą, po pracy wracam do domu i jedyne na co mam ochotę to jedno wielkie NIC. Sprzątam tylko to co konieczne, gotuję byle jak i byle co, nie czytam, nie piszę, nie robię niczego co wymaga większego wysiłku. Koszmar w trampkach. Liczę, że ten marazm w końcu mnie opuści bo inaczej doprowadzę do unicestwienia samej siebie i własnej rodziny! Dziecko moje maleńkie - proszę daj mamusi troszkę więcej sił, nie zabieraj ich wszystkich dla siebie. Jeszcze mi ich też potrzeba taaaaak dużo, tak dużo...

No i tyle tych faktów... Dochodzi 21.30. Aleksander szoruje nocnikiem po balkonie. Jednak widzę, że majtki i tak ma mokre... Ech, czy to jednak ważne? Ważny był dobry zamiar :-)

poniedziałek, 3 maja 2010

Mokry początek maja na wsi

Maj nie zachwycił swoim początkiem. Pierwszego padało od rano do późnego popołudnia. Drugiego, co prawda od rana było mokro ale nie padało do popołudnia. Potem polało i znów przestało. Dzisiaj zaś, trzeciego, od rana na padanie się zanosiło ale wytrzymało do godziny około 16-ej. Kiedy pakowałam manele do samochodu - spadł mi na plecy rzęsisty deszczyk. Poza tym, o ile do wczoraj było dość ciepło - dzisiejsza aura niemal mnie zmroziła. 

Długi, 4-ro dniowy weekend spędziliśmy z Alanem na Pastorczyku. To oczywiste. Wszelkie dłuższe dni wolności niesie nas właśnie tam. Broda został w Grajewie ponieważ zbyt długie siedzenie na farm mu nie służy. Nie to aby narzekał na otoczenie czy towarzystwo - on tam po prostu nie ma co robić. Nie ma tam nadal internetu ani anteny satelitarnej dla odbioru innych programów TV niż 1,2 i Polsat. Ale wszystko powoli zmierza ku lepszemu. Nowa rezydencja niemal ukończona i z czasem powinny pojawić się w niej również bardziej cywilizowane media. 

Alan większość czasu spędził w piaskownicy. Siedział w niej nawet jak piasek był totalnie mokry. Utrzymanie go pod dachem nie wchodziło w rachubę więc dostał pancerne spodnie, ciepłe kubraczki oraz oczywiście swoje ukochane gumaki w bordowo-granatowe pasy. Utytłany jak świnia siedział na dworze do zmierzchu a zabawy w piasku wymieniał z wizytami w garażu, oborach, stodole i ogrodzie. Do domu wpadał tylko jak chciał piciu. Po jedzenie się nie zgłaszał bo w końcu nie od parady jest niejadkiem. Z jedzeniem trzeba było wychodzić do niego i przemycać mu jakieś drobne kęsy plotąc przy tym androny typu - Oluś, gryza za Azę, Oluś zjedz bo bocian przyleci i ci zabierze, Oluś jedz to pojedziesz traktorem itp itd. Dość dużą atrakcją było dla Olusia zjeżdżanie po desce. Na wysokich schodach nowego domu leżała gruba, heblowana deska. Mikołaj (brat cioteczny Olka) zjeżdżał na niej na tyłku albo tyłem leżąc na brzuchu. Olu nie pozostał biernym obserwatorem i od razu poszedł w ślady Mikołaja. Zobaczyłam z daleka jak sadowi się na szczycie deski z zadowolona miną. "OLUŚ NIE!!!" drę się całą parą bo myślę sobie, że gnojek nie utrzyma równowagi i wytrąbi łbem w betonowe schody. Zanim jednak się zorientowałam na dobre - koleżka elegancko objechał na swoim chudym tyłeczku na dół, otrzepał się i zrobił brawo. Potem stosował również inne techniki zjazdu i szło mu fantastycznie. Piorun nie dzieciak.

Trochę żal było nam opuszczać nasz Pastorczyk po kilkudniowym "wrośnięciu" w atmosferę. Teraz jest tam taaak pięknie... Młodziutka zieleń, soczyste łąki przeplatane tysiącami mleczy i stokrotek, zasiane pola, klekoczące bociany, gruchoczące gołębie i świergoczące inne, małe ptaszki, kwitnące i nieziemsko pachnące drzewka owocowe... Ach. Fajnie. Trzeba było jednak wracać do naszego Grajewka, w którym czekał stęskniony Mohi. Na dodatek potwornie przeziębiony. Ot i zostaw na kilka dni samego a załatwi się na cacy... Nic to, będziemy kurować.

Mam nadzieję, że ten maj nie będzie zimny i mokry jak ten z piosenki Maanamu i jeszcze się umaimy na wszelkie ciepłe i miłe sposoby. ;-)


czwartek, 22 kwietnia 2010

Kwiecień Plecień

Dzisiaj w naszej podlaskiej pogodzie mamy wszystko. Rano leżał śnieg, potem deszcz zacinał na wyścigi z gradem a do tego wiało i rwało oraz oczywiście raz po raz pokazywało się bystre słońce. Typowa, przysłowiowa, kwietniowa pogoda. 

Ale nie tylko w przyrodzie...

U nas w domku dzisiaj też tak jakoś... kwietło się i pletło.

W drodze powrotnej z pracy zaleciałam do sklepu nabyć kran do kuchni. Dwa dni z rzędu koczowaliśmy bez kranu bo stary odmówił już posłuszeństwa. Inaczej mówi się na takie urządzenie "bateria", ale ja tam wolę nazywać rzeczy po imieniu. Baterie to mogą być do pilota. Do kuchni jest kran. Kupiłam taki dość standardowy w cenie raczej z niższej niż z wyższej półki. No ale u nas w domu panuje względna prostota i skromnota więc i kran musiał pasować do tegoż charakteru. Mohi od razu wziął się za wymianę. Dziwne. Myślałam, że będzie zwlekał gdyż ostatnio on sam jest jak jeden wielki Kwiecień Przeplecień. Dzisiaj chmurka, jutro słoneczko ;-). Wymiana kranu nie powinna być zbyt wielkim wyzwaniem. I owszem nie była. Broda się popisał i mimo braku odpowiedniego klucza i problemów z dopasowaniem rurek - pomyślny koniec uwieńczył dzieło. Dumny z siebie i chytrze uśmiechnięty - odkręcił zawory w pionie. Po kilku sekundach, jego broda i twarz ociekały wodą, wodą ociekały szafki, woda była na podłodze, na stole, ścianie i na czym tylko jeszcze być mogła. Spodziewałam się tego widząc dokręcanie śrub kombinerkami. Mieliśmy ubaw a ja miałam dodatkowe zmywanie. Oczywiście mistrz poprawił swój błąd ale na wycieraniu tej fontanny się nie skończyło. Zaraz chwilkę potem, Aleksander sięgnął z szafki zafoliowaną jeszcze buteleczkę z pikantnym sosem chilli. Próbował ją chyba otworzyć i oczywiście wypadła mu z rąk, rąbnęła o terakotę i zapryskała swoją zawartością kuchenną podłogę, dywanik na niej, szafki, krzesła i Olkowe skarpetki. Szkiełka rozleciały się dookoła jak groszki i... matka znów  ze ścierką i mopem. Ale i na tym się nie skończyło. Za jakiś niedługi czas Aleksander został wrzucony do kąpieli. Lubi pluskać się w wodzie więc zwykle zostawiam go na trochę w wanience samego, a ja mam jakieś 10, 15 minut spokoju. Oczywiście słyszę chlupotanie i jestem w pobliżu. Olu bawi się czasem w kąpieli małą koneweczką albo innymi podręcznymi gadżetami. Zachowuje się zawsze dość poprawnie. Dzisiaj jednak w trymigi wylał co najmniej 3 litry wody z wanienki (wstawionej do dużej wanny) na podłogę. Czym? Korkiem od płynu do płukania. Woda wręcz stała na podłodze a koleżka - ociekający jak wyżymana szmata - mrugał ze zdziwieniem swymi mokrymi rzęskami - oooo, mama, look... Mama dostała nerwa. Nakrzyczała na Ola. Niegroźnie, ale jednak. Zanim zebrała wodę z podłogi poślizgnęła się na niej dwa razy, obiła łokieć o futrynę i urwała wieszak. Ech...

Do chwili obecnej Aleksander mi asystuje. Już dwa razy odnosiłam go do łóżka do taty (tata już padł) zmylona nadzieją, że albo już zasnął albo zaśnie. Ledwo zdążyłam usiąść do komputera a już słyszę kroki za sobą. Udaję, że go nie widzę. On udaje, ze wcale za mną nie przyszedł. Siada sobie na swój samochód i ziewa. W końcu podchodzi bliżej mnie. Bierze pilota, wiesza się na szafce od telewizora, gryzie jakiś stary plastikowy zegar... W końcu podchodzi do mnie i próbuje zajrzeć mi pod bluzkę. Cel jest oczywisty. Delikatnie mówię NIE. Spazm, rozpacz, lament. Na szczęście chwilowy. Teraz siedzi na podłodze i układa od niechcenia klocki. Ledwo już trzyma się na nogach, ale przecież nie może mnie odstąpić na krok ani dać za wygraną i zasnąć wcześniej beze mnie. W końcu asystent osobisty.

Oj, co za pleciwy dzionek. Zasiedziałam się dzisiaj i ja jak zapleciona. Pora zmykać. Biorę osobnika pod pachę i lecimy spać. Dobranoc.

poniedziałek, 29 marca 2010

Asystent osobisty

Asystent osobisty siedzi obok na biurku i broi. Wściubia nosa do wszystkiego cokolwiek robię i nie odstępuje mnie na krok. Właśnie wstał i pcha się z kopytami na klawiaturę. Ma szyderczy uśmieszek i złośliwe ogniki w oczach. Dostaje ostrzeżenia i przechodzi z biurka na parapet. Odsłania rolety i krzyczy LOOK! Lookam. Jakiś samochód zwija się z parkingu. No cóż, rewelacja to może i nie jest ale dla asystenta wszystko póki co jest rewelacją. O, ukłuł się kaktusem. Oblizał palec i dalej szuka dziury w całym. Sprzątanie i układanie jest robotą Syzyfa. To co rozwalone i posprzątane, w jego pojęciu powinno być znów rozwalone aby zachować ciąg zachowań naprzemienny. Ops, zaczyna być nerwowo. Klęka na biurku i patrzy mi w oczy. Coś gada po swojemu a w międzyczasie masakruje myszkę. Dostał po łapce. Skapitulował i dobiera się do mojego rękawa, przez który już całkiem nie tak daleko do cycy... Zaczyna beczeć fałszywym, denerwującym tonem... 

Cóż, asystent to asystent. Asystuje. Ma to dobre strony. Tylko. Te złe trzeba czym prędzej wywalać ze świadomości. Jakkolwiek maleńki training pora zaczynać. Training lekkiego ograniczania asysty. Nie jest to łatwe. Ale konieczne. 

Oki, idę bo sytuacja staje się groźna. Rączka już, już na klapie laptopa... Zaraz mi zamknie wieko i figo fago... Tyle pisania.

wtorek, 23 marca 2010

Wypad do Białego

Wzięłam na dzisiaj urlop i całą trójką udaliśmy się do Białegostoku. Wstępnie, Aleksander miał zostać u swoich przybranych dziadków czyli niani Tosi i jej męża. Okazało się jednak, że niania wybyła do Gdańska a samemu dziadkowi  nie chcieliśmy zostawiać Ola na głowie. Nie pozostało nam więc nic , jak tylko zabrać malucha ze sobą. Ja wstałam o 5, Pan mąż o 5.30 a Panek synek około 5.50. Dość celowo zachowywałam się głośno (prysznic, czajnik, suszarka, pękanie szafkami), by obudził się samoistnie nie zaś przy pomocy mojego "szarpanka" i szeptania "Olu,Olu, wstawaj...". Jakoś dziko tak szamotać słodkiego 2 latka, który smacznie śpi z rozdziawionym dziubkiem i bosymi stopami wywalonymi na kołdrę. Koniec końców zebraliśmy się wszyscy dość szybko i o 6.20 nasza szałowa polówka wytoczyła się z parkingu, wyskoczyła na ulicę Mickiewicza, dotarła do Ełckiej gdzie skręciła w prawo i przekroczywszy jedyne skrzyżowanie świetlne w Grajewie, pocięła drogą prostą i jasną w stronę Białegostoku. Aleksander obserwował okolicę co sekunda pytając "a co to je?", ja siedziałam dość milcząco trzymając termosik z kawą a M. kierował słuchając przy tym swojej porannej modlitwy sikhijskiej z komórki. Nie rozumiem co konkretnie śpiewa osoba modląca, ale te melodie znam już niemal na pamięć. Traktuję je trochę jako terapię wyciszająco-relaksacyjno-medytacyjną. W połowie drogi Aleksander zasnął, co było do przewidzenia. Na wjeździe do Białego, na pierwszych światłach, M. się zagapił. Dostał ode mnie kuksańca, depnął w gaz, połówka szarpnęła jak dziki byk i połowa kawy z termosika wylądowała na moich kolanach. Oczywiście kierowca nie poczuł się do winy. Całe szczęście, że wyjątkowo miałam na sobie czarne rajstopy i ciemno dżinsową spódnicę. Jakoś wszystko udało się zetrzeć i nie było śladu. Byłoby wspaniale, gdybym miała na sobie jakieś jasne ubranie... Ostatecznie głównie jechaliśmy w 2 celach: Moim i Mohiego. Mój cel to odpękać zaległe badania w Medycynie Pracy a cel Mohiego - odebrać w końcu swoją kartę pobytu. Moja wizyta potrwała dość długo z uwagi na to, czego nie należy komentować gdyż jest zbyt oczywiste. W końcu za wszystkim stała nasza polska służba zdrowia. Publiczna. Tam to dopiero mają tempo... Bożeńciu Ty mój... Człek może wrosnąć w grunt albo zaczekać się na śmierć i nikogo to nie wzruszy. Wszystko powolne i stateczne jak klacze na wypasie. Nawet gadać sie nie chce. Koniec końców, około godziny 11 byłam już wolna i całą trójką udaliśmy się z gmachu służby zdrowia do gmachu władzy szczebla wojewódzkiego. Tam na szczęście sprawa poszła szybko i gładko. Karta pobytu czekała na Mohiego już 3 tygodnie. Odebrał, podpisał i finito. Samochód mieliśmy zaparkowany w garażach pobliskiej Galerii Handlowej (bardzo ładnej zresztą). Na zakupy ani włóczęgę po owej Galerii już nie mieliśmy ochoty. Mohi wypił jedynie kawę w galeryjnej kawiarence, ja pożarłam pierwsze w tym sezonie lody gałkowe a Olu pobujał się w samochodziku na 2 złotową monetę. Na koniec, dla uciechy i nowego przeżycia Ola, przejechaliśmy się w górę i w dół schodami ruchomymi. A potem już tylko do samochodu i w drogę powrotną do Grajewa. Olu oczywiście pół drogi przekimał, ja przetrwałam w półczuwaniu a nasz starszy obywatel vel Broda - kierował słuchając z komórki sikhijskiej modlitwy popołudniowej. Do Grajewa dotarliśmy około 14. Poczułam ulgę i swojską błogość wjeżdżając do tej naszej małej, skromnej mieścinki. Złapałam się na tym już kolejny raz - lubię tu wracać. Być może dlatego, że mam poczucie powrotu do domu. A to poczucie jest dla mnie jednym z najważniejszych i najmilszych. Już nawet Olu, po skręceniu w naszą ulicę pokazuje na blok i woła "Ooo, domu!". Mohi ma takie same poczucie jak ja.
Dzień był piękny. Po tym, jak w poprzednim wpisie posłałam zimę na drzewo - wiosna nadeszła niepostrzeżenie. Słońce i ciepło, zapach rozmarzającej ziemi, jakaś nieopisana lekkość bytu i optymizm dookoła. Wspaniale.

Teraz rozwiesiłam pranie na balkonie. Wieczór co prawda jest chłodny ale zwiastuje równie piękny dzień nazajutrz. Dzień już bez wyjazdów :-)

środa, 17 marca 2010

Zima mnie wnerwia

Zima mnie wnerwia bo nie chce odejść. Powinna poczuć się już syta po swoim ostatnim sezonie. Tymczasem jest uparta jak bury osioł. Pół marca a tu nadal jakieś zawieje, chlapy, mrozy, mrozki i szarugi. Idę do roboty przed 7 rano - mróz podsycany wiatrem. Siedzę w robocie - za oknem ponuro albo na chwilę pojawia się słońce, które za dosłowną chwilę zostaje nikczemnie wykurzone przez śnieżycę. I znowu robi się ponuro i ciemnica ogarnia świat. Wracam do chałupy po 15 - pada mokre dziadostwo. Oczywiście smagana nadzieją, że po południu będzie cieplej - nie zabieram ni czapy ni kaptura. Normalka. Przecież smagany to człek być musi przez atmosferę a nie przez nadzieję. Nadzieja złudna jest. Matka głupich. I na taką głupawą jej córkę wychodzę. Limit kurtek, szalików oraz tych samych na okrętkę swetrów,  golfików i kamizelek już mi się wyczerpał w grudniu... Ileż człek może łazić do roboty ciągle w tym samym??? No, niektórzy mogą. Nawet bez prania przechodzi im to... na czysto.

Lubię Cię zima, ale do czasu. Po prostu odejdź w spokoju świętym i zapraszamy w grudniu 2010. Bye! Po prostu spadaj ... na drzewo. ;-)


wtorek, 16 marca 2010

Bilans dwulatka

Pomimo tego, że Oli skończył 2 latka 23 lutego, dopiero dzisiaj byliśmy na bilansie. No, może nie tak dopiero bo na zrobienie go jest 3 miesiące od skończenia przez dzieciaka magicznych 2 lat. Dostaliśmy nawet pisemne zaproszenie na tę okazję ale dokładnie w tym samym dniu, w którym  osobiście z własnej i nieprzymuszonej woli poszłam do przychodni umówić się na tę wizytę. 

Sporo szumu na temat tego bilansu ale tak naprawdę to żadna wielka filozofia. Tradycyjnie dzieciak został zważony (11,30 kg) i zmierzony (86 cm). Pielęgniarka zadała kilka sztampowych pytań typu: czy dziecko mówi, czy skacze, biega, zgłasza potrzeby fizjologiczne, potrafi samo jeść łyżeczką i buduje wieżę z kilku klocków. Na wszystkie pytania odpowiedź brzmi tak. Poza jednym. Pan Oleś nie za bardzo zgłasza swoje potrzeby fizjologiczne. Nadal życie bez pampersa wydaje się nam niemożliwe. Owszem, koleś zachowuje się dość podejrzanie jak nawali sążnistą kupę. Unika towarzystwa, jest cichy i spokojny. Czasem przyjdzie i powie "potty" ale zawsze już po fakcie. Sadzanie go na nocnik nie ma sensu bo on z niego zwiewa. Mniemam, że jak przyjdzie lato i cieplejsze dni - będziemy puszczali go bez pampersa. Jak sobie naleje w rajstopy i poczuje mokro - może zakuma.

Po pomiarach i wywiadzie pielęgniarskim, pediatra osłuchała Ola wzdłuż i wszerz. Wyczuła jakieś delikatne szmerki w sercu. Niby niegroźne ale jednak kazała zrobić morfologię krwi a potem iść do kardiologa. Z uwagi na to, że nie zauważyłam nigdy jakichś niepokojących objawów u małego - uważam, że te szmerki to tylko chwilowa dziecięca przypadłość i znikną z wiekiem. Badania jednak zrobimy co by nie wyjść na ignorantów. W razie czego chyba bym sobie nie wybaczyła zaniedbania.

Poza osłuchaniem Olu miał policzone ząbki (jest 16), obejrzane jąderka, gardełko, oczy (czy jest zez - nie ma) i uszy (czy słyszy - słyszy aż zanadto ;)). I tyle tego. Po bilansie. Szybko i bezboleśnie. Może nawet trochę po łepkach ale nie widziałam powodów by czepiać się dzieciaka w większym rozmiarze. Jest zdrowy, wesoły, cwany, chytry, pomysłowy, inteligentny... Co prawda może trochę za mało je ale to akurat jego cecha osobista od urodzenia. Gdyby mógł to by tylko na cycu siedział ale z tym już podjęłam walkę. Idzie różnie... 

Wyrywki ze słownika - co by nie zapomnieć:
skarpety - kapy
szalik - tali
kurtka  - kuta
panda - pana
słoń - fon
lew - leś
miś - myć
samochód - dudu
nóż - noć.

Więcej jakoś nie przychodzi mi teraz do głowy. Olek tak w ogóle szczeka jak najęty a poza polskimi słówkami zaczyna już wtrącać i powtarzać angielskie. Śmiem twierdzić, że jego gadulstwo - mniej i więcej zrozumiałe - czasem jest ... po prostu męczące. Ale ponad to słodkie i niepowtarzalne. 

Ani się obejrzę jak mój dwulatek zamieni się w jakiegoś pyskatego nastolatka. Brrr, jakoś dziwnie mi to sobie wyobrazić.

piątek, 12 marca 2010

W marcu jak w garncu

Zaiste dookoła jak w diabelskim garze. Włączony Tv obok mnie, metr dalej Aleksander przewala skarby ze skarbonki aż powały trzeszczą od brzęku, nieco pod innym kątem pokoju - mój pan mąż rozwalił na cały głos bolly film. Nie wiem gdzie mam się podziać by zaznać chwili spokoju, ciszy i ukojenia fizyczno-duchowego. Boli mnie brzuch, zżarłam więc 3 sztuki Ibupromu. Mam dość całego tygodnia w robocie, gotowania obiadów, kurzu w kątach, zatkanego zlewu, zimy, mojej własnej senności, koloru włosów, który jaki by nie był to i tak mi się nie podoba i..... ech, szkoda gadać... Chyba mam dość wszystkiego, czego się tylko da.

W Tv na TVN leci TESTOSTERON. Głupowata komedia męska. Tyle mam z nią wspólnego, że sama jestem jak ten testosteron. Agresywna, beznadziejna i niewytłumaczalna.

Aleksander nie spał w ciągu dnia. Od 8 rano jest na energicznym chodzie i ani myśli iść spać. Nadal liczy posiadłości zdeponowane w skarbonce przy czym co chwila robi sejf z własnej gęby. Jak połknie 2 złote - jego strata. Jego finansowa ale nerwowa oczywiście MOJA. Próby odebrania skarbca owocują wrzaskiem. Wrzask roznosi się jak zaraza po całym bloku. Takie to niepozorne, chude i niewielkie a taką parę ma w gębie, że czasem zastanawiam się jak to w ogóle możliwe. Uszy więdną, włosy się jeżą a nerwy ostrzą bez osełki. 

Starszyzna plemienna zapatrzona w ekran laptopa. Postać w czerwonym swetrze utopiona w fotelu, nogi na krześle, laptop na kolanach i wizja przed oczyma. Coś tam indi lub hindi - wnioskuję z dobiegających dźwięków muzycznych. Nie da się ich pomylić z innymi ;-).

Chciałabym aby obaj poszli już spać a mnie dali jeden jedyny wieczór na zmarnowanie po mojemu - internet, muzyka przez słuchawki i nic więcej. Egoizm nie jest cechą wzniosłą ale chyba jednak wpisany w naturę nawet największego samarytanina życiowego. 

Poza tym chcę wiosny. Słońca, ciepła i zieleni. Nienawidzę już tych wszelkich kurt, rękawic, golfów i kozaków. Ileż można???

Niebawem dobije 21-wsza. Że guru Singh nie śpi to jeszcze normalne ale Oleander? Nadal rześki. Przesypał skarbiec z pudełka po sałatce na pakę ciężarówki. Myślę, że na tym się nie zakończy i zanim on obmyśli kolejną przygodę z "mani" (tak nazywa forsę - wzięte z monay) matka już się wykolei psychofizycznie. Z drugiej strony jednak - czemu mam się poddać? Ostatecznie jutro nie idę do roboty. A to zmienia postać wielu rzeczy...

W marcu jak w garncu - nie ma co... Przysłowia się sprawdzają. Różnorodność zdarzeń i emocji oraz uczuć, odczuć i innych inności. Więc może ja ... marcuję tak w ogóle ??? ;-)

PS. Jeden odpadł. Przyszedł do mnie z maślanym wzrokiem i po chwili miłości, przytulania i bujania umknął w poduchy. Z drugim chyba będzie trudniej. Projekcja bolly w pełni. Lubię takowe i owszem - od czasu do czasu bo ich oglądanie czasu właśnie potrzebuje. Jednakże dzisiaj  akurat marzę o aureoli samotności i spokoju.

niedziela, 21 lutego 2010

Szybcy goście niedzielni

Dzisiaj odwiedzili nas "moi" - Beata z Damianem i babcia na przyczepkę. Babcia Olka, moja mama - ku ścisłości. Nowy efekt fryzjerski na głowie wnuka przyjęła z entuzjazmem. Zamierzona była toczyć walki o "zepsutego" grzybka a tymczasem nie mogła wyjść z podziwu - jak to Oluniek pięknie wygląda. Dzieki Bogu. Uniknęłam lamentów, batów i słownego sponiewierania za "zbrzydzenie" dzieciaka - he he he.

Goście nie zabawili zbyt długo. Pomiotali sie po naszym "M", pobawili z Alankiem, pogadali, pojedli i pojechali. Niestety, od tych gości nie można spodziewać się tak zwanego "zasiedzenia". O ile Damian i Beata nie wpadaja na sobotnio-niedzielną noc - nigdy nie posiedzą u nas dłużej niz do 14. Jeżeli trafi się z nimi moja mama (co prawda ostatni raz była u nas na naszym ślubie w kwietniu 2009...) - wizyta jest naprawdę krótka. Zanim obrobią się z rana na gospodarce i dotrą do Grajewa - jest zwykle około 11. Żeby być  z  powrotem  w domu około 15 - muszą wyjeżdzać od nas w granicach 14. Niestety - gwardie zwierzyny hodowlanej, która to wymaga niemal ciągłego doglądania - nie rozumie potrzeb i zwyczajów istot ludzkich. Prosiak chce żreć, cielak też, kura i kogut łącznie z kotem i psem - nie inaczej, krowa poza żarciem wymaga dojenia... wszystko to wymaga od człowieka zachodu - skoro już człowiek wszedł w tegoż posiadanie. I niestety człowiek odpowiedzialny musi się z tym liczyć. Moja mama, która całe swoje życie poświęciła pracy i życiu na wsi i pośród całego tego zwierzęcego żywotnika - w każdych "gościach" siedzi jak na szpilach i zerka na zegar. Gdy nadchodzi godzina "zero" - jej myśli automatycznie kierują się do kurnika gdzie akurat dzisiaj pobiły się niemal na śmierć 2 koguty, do drewutni, gdzie zamknęła Azę by ta nie załatwiła jakiegoś kota, do pieca, w którym być może się pali a być może zgasło bo ojciec nie podłożył... Niestety tak to jest. Życie miejskie i wiejskie to jak niebo i ziemia. Przepaść między nimi ogromna. Na szczęście ja znam bardzo dobrze i jedno i drugie. Żadnego nie określę jako lepsze bądź gorsze. Z pewnością miejskie jest znacznie lżejsze i mniej zobowiazujące. Daje człowiekowi więcej odpoczynku i swobody. Dobrze, że żyję tak na co dzień ale bardzo się cieszę, że czasem nadal mogę doświadczać tej całkowitej, naszej pastorczykowskiej wiejskości. 

Poniżej - przykładowe 2 głodomorki :-)



sobota, 20 lutego 2010

Wpis fryzjerski

W miniony wtorek - 16 lutego - zaprowadziłam Alana do fryzjera. Po raz pierwszy w życiu. Nie, żeby jego włosy nie miały wcześniej do czynienia z nożyczkami. Nie. Bo miały. I to nie raz i nie dwa a dwa razy nawet poddawane były działaniu maszynki. Maszynka poszła w ruch kiedy delikwent skończył kilka miesięcy (około 5). Urodził sie okudłaczony a kudłacze były nierówne i przypominały opierzenie oparzonej wrony. Celem wyrównania owych kłaków sięgnęłam po nożyczki. Robota nie szła mi najlepiej... Zdegustowany ojciec przejął narzędzie w swoje ręce - że niby lepiej zrobi. Owszem, zrobił. Wyrwy i szlaczki. Po słowach kąśliwej krytyki poleciał do łazienki  i przynióśł elektryczną maszynkę, którą każdej soboty zwykł był golić własny łep (tęsknię za tymi czasami...). Zadał mi tym samym szoku - bo jakoś nie mogłam tak na chybcika zgodzić się by wronie piórka mojego pierworodnego nagle całkowicie opadły na podłogę i to na domiar  za przyczyną warkoczącej maszynerii. Po chwili przepychanek słownych poddałam się jednak i dzieciak został ogolony na malona. Włosy zostały zebrane do torebki, opatrzone datą i podpisem ;-). Na główce został króciutki, ciemny jeżyk. Po około 2 tygodniach jeżyk został ponownie przycięty - już niemal do zera. Celem totalnego wyrównania powierzchni. Tym samym okazało się, że Alan ma dość dużą ciemną łatkę na czubku głowy a na owej łatce włosy są ciemniejsze i bardziej twarde niż pozostałe... Jakby idealnie stworzone do irokeza. Ewenement po prostu. W miarę odrastania czupryny - irokez rzeczywiście dawał o sobie znać i jedynie czapka na mokre włosy mogła go jako tako ujarzmić. Powoli jednak, wraz z procesem rośnięcia włosków - i irokez się poddał i czarna łatka się zatuszowała i dzieciak nieco wyładniał. Co jakiś czas podcinałam małemu jedynie grzywkę  i końcóweczki dookoła - ukradkiem i chytrym sposobem. Efektowny "grzybek" na głowie Alanka bardzo mi się podobał i był niemal jego symbolem. Ciemno-brązowy borowik, błyszczący i gładki jak roztopiona gorzka czekolada... Najbardziej chyba lubiła tego grzybka moja mama. Toteż, kiedy powiedziałam jej wczoraj przez telefon, że byliśmy u fryzjera, niemal się obraziła. No, może nie tyle obraziła co poczuła rozżalona i powiedziała, że poczeka aż pan borowik odrośnie i wtedy dopiero będzie mogła go ponownie zobaczyć (czyli Alana z borowikiem na głowie).

Grzybek został jedynie trochę postopniowany  i nasz synek przypomina teraz typowego przedszkolaka. Jakby nagle wydoroślał i nabrał bardziej chłopięcego wyrazu. U fryzjera zachowywał sie wspaniale. W salonie było 5 kobiet i wszystkie skakały przy Alanie jak natchnione. Jedna doświadczona cięła, jedna starsza siedziała i komentowała a 3 młode zabawiały klienta co by nie za bardzo się wyrywał. Nie wyrywał się jednak zupełnie. Okryty wielką błękitną chustą - rozglądał się ciekawie dookoła. Na fotelu nie siedział a stał. Młode praktykantki omiotywały mu  wielkim pędzlem buźkę z włosów i przynosiły a to manekinowe głowy a to gazetki a to stroiły minki a to zagadywały. Alan mógł poczuwać się jak indyjski książę. Obsypany komplementami, uśmiechami i słowami zachwytu nad swoją urodą i bohaterstwem - wymaszerował z salonu robiąc papa i szczerząc swoje ostre kiełki z rozbawieniem.

Ojciec też z nami był i nagrywał całą akcję kamerką z komórki. Miałam wielką ochotę posadzić go na fotelu obok Olka i kazać zrobić tym paniom co należy... Cóż jednak. Na ochocię się skończyło. Ech...

Oczywiście teraz znowu hodujemy grzybka. Jakkolwiek Olu wygląda ładnie - póki jest jeszcze mały - chcę mieć wpływ na jego wygląd. Grzybek zaś po prostu bardzo mu pasuje i chcę go jeszcze widywać na naszym szalonym łepku. 

Mój Boże - ja to potrafię nawet o włosach nachrzanić parę stron. Uciekam więc, bo jeszcze zacznę temat brody - a ten...och ten temat to chyba nie znajdzie końca jak już się rozpocznie ;-)