wtorek, 29 grudnia 2009

Nie da rady...

Trochę mi żal, że tak haniebnie zaniedbałam swój własny skrawek przestrzeni wirtualnej...

Trochę mi szkoda, że nie udało mi się napisać o kilku dość istotnych wydarzeniach, które nastąpiły po moich zadusznych urodzinach...

Trochę nieporadnie mi się tłumaczyć, że nawet dzisiaj nie napiszę więcej...

Niestety - nie dam rady...

Siłą "wszechzapobiegającą" jakimkolwiek moim działaniom POZA niezbędnie koniecznymi, jest wszechwładny Podlaski. Może to nieprawdopodobnie brzmi ale On naprawdę nie daje nic zrobić. Cały dzień jest aktywny jak radon a zasypia późno - wtedy, kiedy ja już nie mam ochoty na nic.

I weź tu człowieku pisz, twórz, bloguj...

Mimo NAJ szczerszych chęci - nie jestem w stanie.

Ale mój Żywotnik na pewno odżyje. Tylko za jakiś, może już niedługi czas... W końcu to żywotnik - przetrwa najgorszą posuchę ;-).

poniedziałek, 9 listopada 2009

Misz-masz

Nie mam natchnienia. Owionął mnie marazm. Dlatego też tak mało piszę. Nawet swoje, niebagatela, 36 urodziny pozostawiłam bez blogowego echa. Może to i dobrze... Bo co to znowu za wydarzenie? Nic szczególnego. Jedyne o czym mogę wspomnieć z większym sentymentem to 3 czerwone róże od tajemniczego W. Nadal zdobią pokój nr XXX. 

Aleksio nauczył się kilku nowych słówek i wyrażeń. Bez problemu pokazuje oko, nos, ucho, włosy, zęby, nogę, rękę i bolącą głowę. Rozumie proste polecenia i zwykle (JESZCZE!) bez szmeru je wykonuje - przynieś kapcie, czapkę, buty, wyrzuć do śmieci, zamknij drzwi, pokaż to, tamto i siamto. Umie już coraz więcej i zaczynam do tego wyknąć oraz traktować jego słodkie sukcesy jak coś naturalnego. Czekam z utęsknieniem na pierwsze poważniejsze zdania. Na razie, najdłuższe to takie 3 wyrazowe typu - "nie ma dziadzia, nie ma baba, nie ma koko, nie ma wowo (wowo to pies), nie ma kopa" i w ogóle nie ma nic. ;-). Wczoraj przypadło mu do gustu słówko "mokro". Wyskoczył bowiem na chwilkę na zapadany balkon w rajstopach, zobaczył i poczuł, że przemokły. Podnosił nogę i pokazywał mi swoje nieszczęście. Powiedziałam - "Olu, bo jest mokro". No i pół dnia chodził zatroskany, że "moko". Ach! I słowo woda - bije wszelkie rekordy używalności od dość dawna. 
Tak sobie piszę o tych niepozornych szczegółach i niby z boku może nie ma to sensu a jest jedynie "rozczulaniem" się matki nad pierdołkami. Może i tak... ale wiem, że to wszystko  szybko unika a na co dzień takie małe nowości Olka sprawiają mi radość i poprawiają humor :-).

A za 8 dni wraca nasz Sikh "marnotrawny". Dziwne - im bliżej jego przyjazdu, mam wrażenie jakby on nie wyjechał na pół roku, a na jakiś tydzień. Jakbym wcale nie spędzała tych 6 miesięcy bez niego. Jakby listopad następował tuż po maju a zimna, szara, mglista jesień tuż po pięknej, soczystej, rozkwitającej wiośnie. Gdzie wobec tego całe lato moich samotnych zmagań z Aleksandrem? Ni ma - jakby to powiedział sam Oluś... Czasami zawrotna szybkość czasu jest wskazana.

środa, 28 października 2009

Balkonowe zrzuty i orzeszkowa pralka

Rozwieszam pranie na balkonie. Aleksander mi towarzyszy. W rajstopach i zimowej czapce biega dookoła jak szalony i wydaje dzikie ryki. Wykrzykuje coś do niewidzialnych ludzi i... nie może być inaczej - posyła w lot na ziemię jakieś przedmioty. Nie zdążam zauważyć jakie. "OOO, ni ma, ni ma" - i zapuszcza żurawia w ciemną przestrzeń. Jest taki zdziwiony i poruszony, że "ni ma". Mina do tego stopnia niewinna, że zaczynam wierzyć, iż przedmioty dostały nagle gęsich skrzydeł i same sobie sfrunęły na dół. Gały takie wielkie ze zdziwienia, że i ja zaczynam się dziwić jak to możliwe, że coś było i nagle "ni ma". Jutro po pracy wycieczka do ogródka sąsiadów. Sezon obecnie średnio żniwny, ale trzeba by w końcu zebrać te plony zasiane przez własnego syna. Ostatnim razem (około miesiąca temu) zbiory były niebagatelne - lakier do paznokci, grzebień, kilka spinaczy do prania, pluszowy prosiaczek, pudełeczko na sałatkę, 3 małe piłeczki i 2 Olkowe bluzki zawiśnięte na czubkach krzaków.

Jako ostatnie wieszam skarpetki. Oli zniknął w głębi domu. Dziwne. To nie może wróżyć nic dobrego. Brrr, przyjemny, listopadowy chłód. Spokój na dworze i zapach drewna, który uwielbiam. Mamy bowiem w naszym mieście fabrykę płyt wiórowych. Zapach z przetwórstwa zwykle pięknie roznosi się po okolicy i działa na mnie łagodząco... Tymczasem jednak, odurzona owym żywicznym aromatem zmierzam w poszukiwaniu syna. Łazienka. Chudy tyłeczek odziany w pluszowe getry koloru blue wystaje z ...pralki. Na pytanie "co Ty tam robisz?" - tyłek wycofuje się, ujawnia się dalsza część postaci, ponownie zdziwione, brązowe gały wielkości kasztanów i słodkie usta mówiące - "OOO, miamia". "Miamia"? - myślę - gdzie, co, jak? "OOO, miamia" - ponowna, głosowa prezentacja poglądu. Jasne... Zaglądam do pralki i widzę moc solonych orzeszków. Grzeczne dziecko wyrzuca śmieci do kosza, więc dopiero potem ujawniam w owym koszu torebkę od orzeszków. Sprytne.... Orzeszki w pralce rozwaliły mnie emocjonalnie. Rozbawiły niemal do łez. Usiadłam obok pralki i zaczęłam je zjadać na spółkę z Olkiem. I tak sobie oboje siedzieliśmy na podłodze obok pralki, czerpiąc soloną rozpustę z jej bębna. Wyobraziłam sobie, że mamy gości. Czasami brakuje nam naczyń (no bo jeszcze my nadal na dorobku), więc w razie potrzeby zawsze można coś podać w bębnie od pralki. Skoro Aleksander z niej jada i matkę własną do tego przekonał, to i inni mogą pójść w nasze ślady. Przynajmniej zabawa będzie gwarantowana. Jeść zwykłe a rolling orzeszki ;-) to chyba różnica. Ha ha. Dzieci to mają łepki nie od parady.

środa, 21 października 2009

Słowo na dobranoc

Właściwie nic więcej jak "dobranoc" nie jestem w stanie napisać. Olek aktywny za nas dwoje... Przybrany w piżamę, nakarmiony i z umytą paszczką robił podchody do snu już co najmniej 3 razy. Owinięty kocykiem, noszony na rękach, bujany, huśtany i raczony moimi "kołysankami" typu "aaa, kotki dwa" zamykał już potulnie oczy i miałam nadzieję, że odleci w krainę pięknych snów. Akurat. Odlatywał, a jakże, w stronę szafki z butami. Już nie mam siły i nerwów na ich jakiekolwiek ustawianie i łączenie w pary. Po prostu wrzucam je gałkiem, jak lecą, zatrzaskuję drzwiczki z hukiem i basta. Do następnego razu, kiedy koleś znowu zechce urządzić sobie marszobiegi w klapku na obcasie i rozczłapanym kapciu równocześnie.

Zabawki są rozwalane notorycznie. Ja je bez końca usuwam z drogi a on bez końca tę drogę mi nimi usiewa. Własnie setny raz wyciągnął baterie z pilota i oczywiście poturlał je pod komodę. Po to tylko, by obserwować jak wyciągam je stamtąd używając kawałka listwy podłogowej, którą zresztą również on "wymontował" i na niczym spełzają moje próby ponownego jej wmontowania. Jeśli tylko zauważy, że jego krecia robota została namierzona i obrócona w niwecz - natychmiast przystępuje do akcji i abarot robi swoje. Założona listwa musi być ponownie natychmiast zdjęta. Baterie włożone do pilota natychmiast wydłubane. Złożone książeczki z obrazkami oglądane właśnie przez godzinę muszą być natychmiast rozłożone jak tylko odłożę je na szafkę. Bo przecież znowu, osiemsetny raz trzeba zobaczyć małpę i konia (ptapta i kom w żargonie). Odkurzacz musi koniecznie wyjechać na salony co najmniej 3 razy dziennie. Mop również nie ma prawa próżnować... A ile wisku i nerwów jak taka rura od odkurzacza albo właśnie mop na długim kiju nie chcą swobodnie przejść w pozycji poziomej przez drzwi albo o coś zahaczą...

Miałam dziś wypełnić pewne formularze, zrobić jakieś przelewy, napisać maila do M. i jeszcze to i owo, na co trzeba mi spokoju. Nic z tego. A teraz już mi się nic nie chce. Jedynie jakimś cudem piszę ten oto tekst. Blog również chciałabym nieco uatrakcyjnić wizualnie. Może jutro?

Nooo. Skapitulował. Noszenie na rękach nie pomogło, aaa kotki dwa też nie - pomogło puszczenie samopas. Po kolejnej rozróbie wśród klocków i książeczek z ptaptami, komami i innymi - zasnął. Samoistnie. Jaka błoga minka. Kochany zbój. Czasem dopada mnie padwa nerwowa i załamuję łapy z bezsilności - ale to tylko tak czasem bo przecież nie ma wyższych priorytetów niż ten, którego właśnie stoczył sen. Nawet się rymło, he he.

Wybiła 22. Miało być tylko "dobranoc" a grezdnęło mi się więcej. Już znikam.

piątek, 16 października 2009

Dzień z Aleksandrem

Spędzam dziś dzień z Olim. Dziwne. Przywykłam do wstawania około 5.30 i kiedy mam labę i mogę wstać później - nic z tego. Rzecz jasna nie wstałam o stałej porze a trochę później, ale jednak ciało i umysł wykną do stałości LOL.

Pani Tosia poprosiła o wolne, bo jutro po katolicku żeni syna i chrzci tegoż syna córeczkę. Dwie ceremonie w jednym. Podoba mi się.

Pogoda pod psem, więc siedzimy w chałupie. Pada śnieg z deszczem. Olu właśnie się budzi. Podczas gdy spał, ja czytałam blogi dziewczyn z desi-forum. Wciągające. Mam jeszcze dużo do nadrobienia.

Teraz uklekocę jakiś obiad i nakarmię syna. Osobiście nie czuję głodu bo pochłonęłam na późne śniadanie 4 wiejskie jaja na twardo. Bez majonezu. Jedynie sól i pieprz. I herbata.

Olu chyba się cieszy, że jest ze mną. Bez końca noszę go na rękach a on się przytula i obejmuje mnie za szyję. Kiedy mijamy lustro w przedpokoju - synul śmieje się do rozpuku. Czyżbyśmy tworzyli kabaretowy duet? Może i tak - Olek ma na głowie zimową czapkę w paski a'la osa (nie chce jej zdjąć) a ja .. ja mam na głowie sitowie.

czwartek, 15 października 2009

Obuta, nałogowa Wieża Babel

Jednak ... to prawda.... To wcale nie było moje widzimisię kiedy pisałam tu i ówdzie, tem i innym, że mój syn, chociaż ma zaledwie 1 rok i 8 miesięcy, to już jest uzależniony.

Uzależniły go ... buty.

Jego, moje, babci, dziadka, ciotek i wujów.

Popatrzyłam ukradkiem za siebie... Eksperymentalnie bowiem zdjęłam wszystkie sznurki i gumki blokujące dostęp do szafek...

I nastało się.

Co?

Wieża Babel się nastała!

Kozaki, adidasy, pantofle, szpilki, kapcie, sandały i klapki - chcąc bądź nie - legły obok siebie w niemiłosiernym rozgardiaszu.

Pantofel w kolorze brąz, usadowiony na dość stabilnym i średnio szerokim obcasie typu "słupek", posiadający w sobie grację i look niepowtarzalny, bo nigdy nigdzie podobnego nie spotkałam - leży sobie właśnie do góry kołami swojego obcasa w sąsiedztwie delikatnego, srebrnego szpilorka, który spotkał się z moją stopą 2 razy w życiu. Dwa buty zupełnie sobie obce w charakterze i stylu - leżą sobie obok i trącają się całkiem przyjaźnie noskami. Adidasek  z zielonkawego zamszu owinął z czułością swoim sznurowadłem cholewkę kozaka a pufiaty kapeć uwikłał się przyjemnie w rzemyki od rzymskich sandałków. Cudowna, spokojna Idylla Porozumienia.

Aleksander pławił się z rozkoszą we własnoręcznie utworzonym obuwniczym Bablu. Obmaszerował chatę w zestawie prawy na lewy - czarny - żółty - obcasik - koturnek ... i zasnął na dywanie obuty w  te buty, z których każdy choć inny to bliski stopy.

Nie mogłam zedrzeć mu tego obuwia z nóżek - dopóki nie zasnął snem kamiennym. Czujny jak zając. Ewentualna próba pozbawienia go buta kończyła się kwileniem i grymasami twarzy. Dla mnie - destrukcja.

Teraz Olu już mocno śpi a ja uprzątnęłam jego Wieżę Babel. Podnosząc brązowy pantofel i srebrną szpilką, które nadal pokojowo leżały obok siebie zapytałam się sama w sobie - czy ludzie nie mogliby brać przykładu ze swoich butów?

czwartek, 8 października 2009

Bezsenność w deszczu i księżyc we łzach

Jestem zmęczona. Mija dopiero godzina 20 a mnie już morzy jakaś senna zmora. Ubiegłej nocy - chyba zresztą jak każdej innej... - nie wyspałam się.  Około godziny 2 Aleksander dostał dziwnego "objawienia" i trwał w zupełnie przyjemnej bezsenności dobre 40 minut. Piszę - przyjemnej, bo  o dziwo - nie płakał, nie knychał, nie wiszczał, nie piszczał, nie smęcił, nie nęcił i nie dobierał się z rozpaczą do mojego cyca. Po prostu się przebudził i wędrował po łóżku wzdłuż i wszerz. Siadał i się kładł. Wywijał jakieś dzikie kozły, zakładał nogi na ścianę a ze swoim chudym tyłkiem pchał się prosto na moją gębę co jest jednym z jego ostatnich, ulubionych trików. Udało mu się również zejść z łóżka, przejść do kuchni i szybko wrócić z powrotem. Przy tej całej swojej nocnej aktywności... po prostu sobie nucił i spokojnie pomrukiwał. Niebywałe. Jeżeli w nocy wydaje bowiem jakieś dźwięki - zwykle nie są miłe dla ucha i wpływają na mnie destrukcyjnie.  Jakaś dziwna ta noc była. Kilka osób w pracy również skarżyło się potem na przebudzenia - Piotrek memłał się po łóżku nie mogąc zasnąć od 2 do 4 a szefowa wstała o 2 i... czytała książki. Ciekawe...

Dzisiejszy dzień natomiast, od rana był ciepły i parny. Sporo padało. Po powrocie do domu, zapakowałam Olka do woza i poszliśmy na pocztę sprawdzić naszą skrytkę. Oczywiście była pusta - grrr, nie cierpię pustych skrzynek na listy. Później, z uwagi na to, że na weekend przyjadą Andrzeje a Zuzia kilka dni temu skończyła roczek, poszliśmy z Olem kupić jej prezent - padło na ortalionową kamizelkę na zamek i wzorkowane rajstopy. Zakupy z Olem muszą być szybkie i zdecydowane, dlatego nie miałam możliwości gmerania po wieszakach i półkach a wzięłam to, co od razu wpadło mi w oko. Po wyjściu ze sklepu, mimo iż spędziliśmy tam nie dłużej niż 20 minut, okazało się, że jest już tak ciemno jakby upłynęła co najmniej godzina. Niebo przypominało granitową skałę i za chwilę walnęła taka zlewa, że zanim przebiegliśmy na drugą stronę ulicy, gdzie było zadaszenie - zmokliśmy jak niesforny drób. Olek miał nad sobą daszek od wózka i kocyk na kolanach, więc w sumie uszedł w miarę sucho ale ja - po luku w sklepową witrynę zobaczyłam coś na kształt potwora z Loch Ness, ha ha ha.  Włosy jak u upiora, rozmazany tusz od rzęs i spływające po twarzy strugi. Kiedy deszcz niby się ustatkował - ruszyliśmy pędem w stronę domu. Nie jest to odległość zawrotna ale koniec końców zmokłam tak jak już chyba nie pamiętam kiedy ostatnio, natomiast Olek - choć mniej - to zapewne pierwszy raz w życiu. Żeby było śmieszniej - wieczorem, jakieś 1,5 godziny temu ubraliśmy się i ponownie poszliśmy na dwór. Po oliwki i mozarellę bo nagle zachciało mi się włoskiej sałatki. Na dworze ciemno i mokro ale przyjemnie ciepło. Nie braliśmy wózka. Olu dzielnie maszerował przy mnie zwinnym krokiem, wbiegał na sklepowe schody, właził na podjazdy, podśpiewywał sobie i bardzo się cieszył z tego promocyjnego spaceru. Mozarelli w pobliskich sklepikach rzecz jasna nie było, natomiast w drodze powrotnej znowu napadł nas deszcz. Może nie aż tak ulewny jak wcześniej, jednak znowu wróciliśmy do domu jak podmokłe kurczaki. Koniec końców mozarellę zastapiłam fetą i wyszła sałatka bardziej grecka niż włoska. Nie ma to oczywiście dla mnie większego znaczenia ponieważ jakakolwiek mieszanina warzyw i któregoś z tych serów zawsze podnosi mi nastrój -  aczkolwiek właśnie dzisiaj od samego rana śniła mi się na jawie delikatna, soczysta mozarella.

Aleksander już śpi, ja zaraz zaparzę sobie wieczorną meliskę, luknę na desi-forum, nakremuję buziala, nastawię budzik na 5.35 i zanim zlegnę obok synka - poczytam. Czytam teraz "Księżyc we łzach" Ouardy Saillo - historię młodej Marokanki i jej rodzeństwa, którzy w najmłodszych latach życia doznali mnóstwa nieszczęść, biedy, upokorzeń i wszystkiego tego, czego najbardziej w życiu nie chcielibyśmy doświadczyć. Książka napisana w prosty sposób, opisowym, zrozumiałym językiem. Czyta się ją szybko i z zapałem. Jakkolwiek rzeczy dzieją się w Maroku - kraju muzułmańskim - nie jest to książka o życiu w islamie. Owszem, jest sporo nawiązań do tej religii i tradycji, ale opowieść jest po prostu o nieszczęśliwym życiu, jakie może zdarzyć się wszędzie a zwłaszcza w biednym, afrykańskim kraju. Traktuje też sporo o kobiecie i jej miejscu w tamtej stronie świata (i pewnie nie tylko tamtej). Opowieść jest raczej smutna i rzeczywiście nawet księżyc, słuchając jej, może zasnuć się łzami. Czasem trzeba czytać takie książki. Podczas gdy ja marzę o mozzarelli, gdzieś tam daleko lub kto wie - może nawet gdzieś obok - ktoś marzy o kromce chleba lub papce z mąki i wody. Podczas gdy ja kupuję czekoladowy deserek dla Olka - gdzieś tam daleko chudziutki chłopczyk dostaje baty bo z głodu ukradł pomidora.......

Życie jest niezrozumiałą kakofonią nieporozumień.

niedziela, 4 października 2009

Cebula ze słoniną

Nie ma to jak nażreć się na noc słoniny z cebulą... A zwłaszcza tej cebuli... Jakkolwiek cebulę uwielbiam i jest jednym z sztandarowych warzyw w mojej kuchni to jej jadanie w wersji surowej tuż przed snem nie jest dobrym rozwiązaniem z uwagi na posmak jakiego nie da się szybko i skutecznie wytępić. Co do samej słoniny natomiast - przywiozłam ostatnio z Pastorczyka taką swojską, nasoloną, przerastaną chudymi nitkami, "wyleżaną"... Sezon jesienno - zimowy nie może obyć się bez kanapek z plasterkami takiej słoninki - cienkimi jak żyletka, pokropionymi octem i obłożonymi kawałkami cebulki oraz posypanymi grubym, czarnym pieprzem. Czasami obok lub zamiast cebuli występuje czosnek. Do tego musi być zwykły jasny chleb żytni lub mieszany - najlepiej lekko czerstwy. A do popicia herbata. Gorąca. Spożywanie zimnego tłuszczu jakim niewątpliwie jest słonina (musi być z lodówki!) musi być podparte gorącym napojem.

Nie wiem, czy takie menu w erze dostatku i różnorodności produktów spożywczych może zrobić na kimkolwiek dobre wrażenie. W erze odchudzania, unikania tłuszczy, kalorii... Oczywiście nie jadam słoniny kilka razy dziennie codziennie. Zwykle kiedy jestem na wsi czyli w Pastorczyku i jak wspomniałam wyżej, przeważnie w porze jesienno- zimowej. Tutaj u siebie w G. - odświętnie i tylko wtedy jak mam słoninkę od mamy właśnie i wyjątkowego na nią smaka. Co ważne, takie "mięso" może spokojnie leżeć w lodówce długi czas i jest nadal dobre. Cudowne wyroby sklepowe, za jakie płaci się krocie, po takim czasie zdążyłyby już spleśnieć i zgnić kilka razy dookoła. Nie jestem jedyną zjadaczką słoniny w rodzinie. Raczej stanowię tradycyjne ogniwo w całym łańcuchu. Nie da się ukryć, że wieś pozostaje w człowieku nawet jak się z niej wyprowadzi ;-). I akurat poczytuję to sobie za atut.

No, to by chyba było na tyle w kwestii słoniny. Jej inne propozycje zastosowania zostawię sobie gdzieś za pazuchą co by ewentuyalnym osobom czytającym nie zrobiło się zanadto mdło - ha ha ha.

środa, 30 września 2009

Stare pamiętniki

Dobrałam się do swoich starych zeszytów z zapiskami czyli mówiąc jaśniej - pamiętników. Jest to gromada 10 zanotowanych pieczołowicie grubszych i chudszych brulionów. Swego czasu okręciłam je dookoła taśmą klejącą i wrzuciłam do torby, której funkcją pierwotną jest targanie puszek z piwem i utrzymywanie ich we względnie niskiej temperaturze. Taka a'la lodóweczka, którą zamyka się na zamek i można przewiesić przez ramię jak zwykłą torebkę. Dostałam ją kiedyś od brata marynarza po jego powrocie z któregoś rejsu. Okazała się całkiem przydatnym archiwum na moje "święte zeszyty". Najstarsze zapiski pochodzą z czerwca 1997 r. Mają więc ponad 12 lat. Wspólnie z moją ówczesną bratnią duszą Moniką prowadziłyśmy ten zeszyt wspólnie. Trochę pisała ona, trochę a zarazem znacznie więcej ja. Kolejne "tomy" były już 100 % -owo tylko i wyłącznie moim dziełem i były zupełnie osobiste. Czerwiec 1997 był ostatnim miesiącem naszego IV roku studiów. Zaczęłyśmy wtedy z Monią gryzmolić nasze wspólne historyczne ecie-pecie i później przez jakiś czas kontynuowałyśmy to na roku V czyli ostatnim wspólnym studenckim i jednocześnie tym, w którym nasze drogi się rozeszły... Pamiętam, że swoje pierwsze wspominajki zaczęłam zapisywać w wieku lat 15. O ile pamięć mnie nie myli konsekwentnie robiłam to gdzieś do wieku lat 18-19. Na pewno były to 3 zeszyty. Z obawy aby kiedyś nie wpadły w niepowołane ręce (rodzice, rodzeństwo) pod wpływem jakiegoś impulsu po prostu je zniszczyłam. Porwałam na strzępy i na raty wrzucałam w ogień. Ognia w naszym starym domu nie brakowało gdyż zarówno piec jak i kuchnia były opalane tradycyjnie - drewnem i węglem. Dzisiaj bardzo żałuję, że te moje nastoletnie "białe kruki" nie przetrwały. Skoro pisałam je około 20 lat temu to dzisiaj zapewne miałyby dla mnie wartość nie podlegającą żadnej cenie ni wycenie. Człowiek niby coś tam pamięta jak to "wtedy" było, co się myślało, czuło, przeżywało, co się działo i wydarzało. Ale pamięta się raczej tylko wybiórczo i powierzchownie. Zapiski na papierze natomiast - a wiem, że pisałam dość szczegółowo - mogłyby podziałać wręcz jak machina czasu! Teraz zamierzam przeczytać na nowo swoje zachowane dzienniki, wybrać z nich co ciekawsze fragmenty i wstawić na bloga. Będzie to swoiste urozmaicenie a praca nad tą "kopalnią wspomnień" z całą pewnością sprawi mi frajdę. Dodam też, że z czasów studenckich pozostał mi także różowy, skromny zeszycik z moimi wierszami. Nie jest to jakaś poezja z górnych półek czy też ambitna twórczość w jakiej zwykły śmiertelnik niekoniecznie potrafi odnaleźć sens - są to raczej sympatyczne, ciepłe myśli i uczucia ubrane w proste słowa, czasem rymy. Takie wierszyki w imię moich ówczesnych miłości - zwykle wówczas niespełnionych lub poranionych. Kiedy je teraz czytam - na mojej duszy wyskakuje sentymentalny, serdeczny pstryczek. Pisanie to jednak fajna rzecz......

piątek, 18 września 2009

Zapisać dzisiaj na przyszłość

Muszę od czasu do czasu zapisywać Olkowe poczynania, nowe umiejętności, nawyki, słówka, zdarzenia. Na przyszłość - na pamiątkę własną, samego Olka i może innych potomnych. Życie mija nieubłaganie a on zmienia się jak w kalejdoskopie. Pewne rzeczy w jego zachowaniu wydają się takie oczywiste i codzienne - jednak za jakiś czas, kiedy do nich sięgnę - na pewno będę o nich czytała z uśmiechem na twarzy i wdzięcznością samej sobie, że je utrwaliłam na piśmie. Robię też oczywiście dużo zdjęć a od czasu do czasu nagrywam jakieś drobne video. Bezcenne - jak w tej reklamie. Gdybym dzisiaj np. odnalazła gdzieś zapiski mojej mamy z dzieciństwa mojego lub nawet kogoś z mojego rodzeństwa - byłoby to chyba naprawdę coś, na co nie byłoby ceny. Wiem jednak, że moja mama nie prowadziła żadnych zapisków (nie do wykonania w jej warunkach życia ) a jedyne pamiątki z mojego najwcześniejszego dzieciństwa to zaledwie kilka skromnych, czarno-białych fotek, jakieś ubranka i ewentualne, nieliczne opowiastki rodziców. Dzisiaj mamy internet, aparaty, kamery - nie da się umknąć światu niepostrzeżenie a dzisiaj narodzonemu dziecku można stworzyć portfolio jego życia dzień po dniu... Kiedyś po prostu coś nie do wyobrażenia. Olek swobodnie już sam schodzi i wchodzi na nasze III piętro. Trzyma się ściany lub poręczy lub czasem mojej ręki - o ile nie jest zajęta tobołem z zakupami. Kiedy już jesteśmy pod drzwiami mieszkania i wyciągam klucze by otworzyć - kolega czym prędzej uwija się na IV piętro albo robi odwrót na II. Wie, że będę go ścigać więc przyspiesza ile sił w nogach i rechocze z uciechy na cały blok. Czasem boję się, żeby nie wyciął orła - zwłaszcza jak zbiega na dół. Jest jedynym malutkim chłopczykiem na naszej klatce i wszyscy go znają i zaczepiają. Starsza Pani z lokum pod nami kilka razy przyniosła mu nawet maskotki - bo on taki uroczy i jeden w sąsiedztwie. Jego uroki znane są również w formie mniej sympatycznej - krzykliwej i łzawej w razie buntu czy innych przypadłości. Niby to takie drobne jak pchła a jak rozwali paszczę - uszy więdną. Na szczęście nikt z sąsiadów jeszcze jawnie się na to nie żalił. Ostatecznie jednak ryki małego Singha nie są tak częste a sąsiedzi naprawdę super. Co więcej z nowości zachowawczych Olka? Koń pokazywany na obrazku zyskał dobitne miano kom a wszystko co ptasie i drobiowe jest po prostu koko. Na Pastorczyku, w oborze, na ciuchach słomy, pewna czarna kura z wyleniałym grzbietem wysiadywała jajka. Podczas jednego z weekendów, Olek kiedy tylko był w pobliżu, zaglądał do niej, pokazywał z zachwytem i dziecięcym zdziwieniem palcem i mówił z wdzięcznym akcentem "o koko". Kurczaki już dawno się wykluły i razem z kurą zostały przetransportowane przez moją mamę do kurnika. Aleksander jednak nie daje za wygraną i za każdą, kolejną wizytą w oborze przeszukuje snopki w poszukiwaniu swojej koko... Bo jak to? Była a nagle jej nie ma? No i od pewnego czasu, obsesją Olka są buty na obcasach. Zakłada je sam, wkłada na nogi każdemu kto stoi obok i przeżywa przy tym każde niepowodzenie i potknięcie z tym związane. Co ważne - chodzenie na obcasach chwilami idzie mu lepiej niż mnie ;-) I to by było na tyle dnia dzisiejszego :-)

czwartek, 17 września 2009

Sikh z odzysku?


Mniej więcej 2 lub 3 tygodnie temu dostałam od Mohiego sms-a dziwnej treści. Treść miała formę pytania, które lekko mnie zastanowiło. Mianowicie - mój mąż zapytał, czy nadal będę Go kochać jeżeli na powrót zapuści włosy i brodę. Odpisałam, że owszem - przecież nie kocham Go jedynie za łysy łep i ogoloną gębę, jednakowoż poznałam go jako człowieka o pewnym wizerunku i taki właśnie wizerunek w zasadzie mi odpowiada. Zapytałam - skąd nagle taka zmiana? W dosyć długim e-mailu wytłumaczył mi, że spotkał się z pewnym duchownym (czy jak tam go zwał) i po bardzo długich debatach i rozmowach z nim - uznał, że wszystkie jego życiowe niepowodzenia (jakie niewątpliwie go spotkały, przyznaję) być może wynikają z tego, że zawsze był upartym oportunistą życiowym, jokerem i człowiekiem niepodatnym na żadne manipulacje, tradycje i zasady. Stąd być może zawrócenie własnego "ja" na drogę tradycji, wiary i chociażby pozorów dla mas - miałoby okazać się dla niego szansą na poprawę tego, co uznał w swoim życiu za skopane i podupadłe. Owszem, do roku bodajże 2002 nosił tradycyjny sikhijski turban i brodę a zatem całkowitym odszczepieńcem nie był. Porzucił jednak i turban i zarost na poczet wygodnictwa i bezpieczeństwa życiowego, gdyż jako osobnik wielce podróżujący miewał nieprzyjemności - zwłaszcza na lotniskach gdzie brano go za podejrzanego Araba, który przecież już z samego założenia może być terrorystą. Odczuł to zwłaszcza po pamiętnym 11 września. Być może były też inne powody, dla których oswobodził swoją głowę z 5-cio metrowego zwoju materiału i począł inwestować w maszynki do golenia - nie wiem - ale z naszych rozmów nie wynikało nic innego. Poza tym, po pewnym czasie przyzwyczajenie wzięło górę i jak mówił - z ogoloną głową czuł się lekko i po prostu dobrze. Moim zdaniem równie dobrze wyglądał. Jego tradycyjne sikhijskie oblicze jakie widziałam na zdjęciach zawsze mnie lekko śmieszyło - zwłaszcza, że swego czasu Mohi był ... no nie owijając w bawełnę - po prostu za gruby. No więc po latach europejsko-amerykańskiego image, mój mąż zapragnął powrotu do przeszłości i korzeni. Przypuszczam, że gdyby nie pojechał do Indii, nie spotkał się z rodziną i owym guru - tematu by nie było. Owszem, wielokrotnie mi mówił, że jego rodzina bliższa i nieco dalsza nie pochwala jego ogolonej głowy i braku turbana - jednakże nigdy nie był tym nadto przejęty. Tak się trochę zastanawiam - jak On zamierza funkcjonować w naszym polskim społeczeństwie, w niewielkim jak nasze miasteczku w tym swoim turbanie... Czy rzeczywiście chce go nosić i wierzy, że dzięki temu odwróci się od niego zła passa finansowa - czyli ta, jaka najbardziej go w tej chwili trapi? Myślę, że jak wróci - będziemy mieli o czym dyskutować. Jakkolwiek tradycyjny Sikh w Indiach ma swoją rację bytu - tutaj w G. lepiej dla niego by było aby pozostał nim jedynie duchowo. "Powinienem trochę postarać się chociaż dla swojej mamy i sióstr - powiedział. Zaraz za Tobą i Aleksandrem są to najbliższe mi osoby. Wiele mi pomagają i wybaczają wszystkie głupoty i błędy jakie w życiu popełniłem. Jeżeli jednak nie zgodzisz się na to, abym zaprzestał strzyżenia włosów i golenia - nie będę wbrew Tobie". Nie powiedziałam nic ale będę mu to raczej perswadowała skoro już zdecydował się na życie w Europie, w Polsce, w małomiasteczkowym środowisku. Bynajmniej tak mi się wydaje, że tak będzie najlepiej dla nas wszystkich. Rodzina w Indiach powinna to zrozumieć - nawet mama Mohiego, z którą jest bardzo związany. Nie znam jej osobiście ale miałam okazję rozmawiać przez telefon i widzieć przez kamerkę na skype. Miła, serdeczna kobieta a do tego z poczuciem humoru. I rzeczywiście bardzo wyrozumiała. Mohi w ogóle ma wielki szacunek do kobiet. Zawsze mnie to bardzo intrygowało i jest to jedna z jego zasadniczych cech charakteru jakie po prostu uwielbiam. Mohi wraca w listopadzie. Dokładnie za 2 miesiące. Czyżbym na lotnisku miała powitać męża o zmienionym wizerunku? W sumie jestem ciekawa ha ha. No i jeszcze nie ustaliłam czy wybiorę się na to lotnisko by go powitać. Być może będziemy z Olem czekać na niego w domu z polskim obiadem za jakim nasz stary Sikh już tęskni?

środa, 16 września 2009

Proza zwykłego dnia

No i zleciał kolejny, zwykły jak komunistyczna kiełbasa, dzień. Wszystkie moje dni są do siebie podobne. Rano do pracy, w pracy standardowo i klasycznie, po pracy marsz do domu, przejęcie Aleksandra od opiekunki i "żeglowanie" do wieczora. Dzisiaj miałam nieco odmiany bo przerabiałam maliny zerwane w niedzielę u bratowej w ogródku. Kilka słoiczków czerwonej, aromatycznej chlapy już wylądowało w piwnicy, reszta tej chlapy zostanie połączona z jagodową burlagą i w efekcie ma powstać jakiś a'la leśny dżem. Nie wiem po co robię dżem skoro rzadko go jadam. Chyba tylko dlatego, że po prostu mam maliny, mam jagody i muszę je zagospodarować. Malinowy przecier jednak, na zimowe herbatki i ewentualne przeziębienia na pewno się przyda.

Dzisiaj też umniejszyłam zawartość naszego kosza na brudy. Udeptane rajstopy Olego i moje drugiej świeżości koszulki powoli zaczęły już wręcz wypełzać spod dekla żółtego kosza. Pralka szalała więc dwa razy i pozostało jej roboty na co najmniej jeszcze 2 zachody. Brzmi to okrutnie - ale czyżby okazało się, że ja i mój syn to para cywilizowanych kloszardów? ;-). Pogoda dzisiaj u nas cudowna a zatem uprane sztuki elegancko ozdabiają sznury na balkonie - nabierają zapachu wrześniowego powietrza trzepocząc beztrosko na lekkim wietrze. Bardzo ale to bardzo lubię rozwieszać pranie. Robię to zawsze z namaszczeniem, uwagą i optyczną dokładnością. Wszystko ma wisieć równo, dobrane kolorami i rozprostowane. Takie tam zboczenie pralnicze ;-).

Teraz to właściwie nic już mi się nie chce. Olek śpi i ja mam ochotę na to samo. Myślę, że jak żłopnę szklankę melisy i chwilę poszperam na desiforum (moim netowym narkotyku) - przytulę się do swojego pachnącego słodyczą i zasnę z nosem w jego kudełkach. Uwielbiam patrzeć na śpiącego synka. Właściwie jest to jeden z najpiękniejszych widoków jakie mogłabym sobie wyobrazić.

niedziela, 6 września 2009

I po zmaganiach

Zmagania wizowe zwieńczone sukcesem i to nawet bez zbędnych ceregieli. A jednak udało się również bez tego głupiego zaproszenia. Wcześniej pytali Mohiego o ubezpieczenie zdrowotne. Powiedział, że jest ubezpieczony przeze mnie jako członek rodziny. Oczywiście nie jest to prawdą bo owszem - takie ubezpieczenie jest możliwe ale najpierw muszę mieć dokument, że Mohi jest zameldowany w moim mieszkaniu. Zameldować jak dotąd go nie mogłam bo nie miał już ani ważnej wizy ani karty pobytu. W ambasadzie powiedzieli mu jednak, że skoro ja go ubezpieczam to powinnam o tym wspomnieć w swoim liście. No więc - wspomniałam... Jednym zdaniem - by za wiele już nie pytali. Czasem zbyt szczegółowa informacja pociąga za sobą masę niepotrzebnych pytań. Jak widać - owo zdanie pomogło. Mohi był zadowolony. Konsul zapytał go jedynie czy kocha żonę , he he. No, pytanie jakby adekwatne podczas starania się o wizę w celu wyjazdu do owej żony. Pytał również co robił w UK i dlaczego tam nie został. Najwyraźniej był zdziwiony, że zamiast Wysp czy innych krajów Zachodu, Mohi wybiera się do Grajewa. Cóż - to jest właśnie najwyższy dowód na to, iż małżeństwo nie zawarte zostało dla celów innych niż powszechnie przyjęte za naturalne ;-)

A zatem, zgodnie z planem i datą na bilecie - 17 listopada powitamy Tatuśka w Polandii. Jeszcze tylko 2 miesiące z małym ogonkiem. Teraz, kiedy zleciało już znacznie więcej czasu niż połowa od jego wyjazdu - dni biegną inaczej - szybciej. Od razu po powrocie będziemy wyrabiać mu kartę pobytu. Trochę urzędowego manijactwa z tym będzie ale w ogóle mnie to nie przeraża. Już mamy z górki pod tym względem. A co z resztą - czyli praca dl Mohiego i inne życiowe decyzje - będziemy rozważać w swoim czasie.

Teraz gotuję rosół. Aleksander śpi. Za oknem pobłyskuje słońce, na Polsacie Roobin Hood a ja muszę jeszcze skrobnąć maila właśnie do Mohiego.

poniedziałek, 31 sierpnia 2009

Wizowe zmagania c.d

Mohi wysłał mi smsa, że zadzwonili do niego z Ambasady i kazali stawić się w piątek, 4 września. Po cichu liczę, że Ambasada stanie na wysokości zadania i nie będzie nam życia utrudniać ani też przywoływać Mohiego na kolejną, czwartą już wizytę u nich. Niech litość mają nad nami a zwłaszcza nade mną, oczekującą coraz to mniej cierpliwie. Zamierzam, w swoim liście do Konsula, po krótce opisać kłopoty związane z samotnym wychowywaniem synka. Może będzie to jakiś dodatkowy argument by przekonać ich do rezygnacji z oficjalnego zaproszenia, które będzie mnie kosztować 3 wizyty w Białymstoku - a co za tym idzie 3 dni urlopu (!!!) - a do całej sprawy nie wniesie po prostu nic nowego. Dokumenty jakie dołączę do wniosku o rejestrację zaproszenia u Wojewody załączamy z Mohim również do jego wniosku wizowego, więc po co to powielać? No więc oby do piątku i oby z sukcesem !

wtorek, 25 sierpnia 2009

Wizowe zmagania

To jest jednak ból. Masz legalnego chłopa, wziętego za męża z dobrej i nieprzymuszonej woli i w uczciwym małżeńskim celu. Owy chłop wyjeżdża na jakiś czas do kraju swoich ojców i oby powrócić do połowicy i - w naszej sytuacji - narybku - musi smażyć się godzinami w dokuczliwym słońcu New Delhi oczekując na łaskę polskich urzędników konsularnych. Mało tego, że się smaży. Smaży się bowiem w niepewności, czy jego własna pieczeń nie zostanie po prostu brutalnie wyrzucona psom na pożarcie. Mówiąc prosto - niepewność dotyczy decyzji, jaką w kwestii wizy podejmą urzędnicy. Mohinder był w ambasadzie dwukrotnie w ciągu ostatnich 2 tygodni. Wizyta nr 1 - bez oczekiwanego skutku. Zażądali bym wystawiła Mohiemu oficjalne zaproszenie u "swojego" Wojewody. Zadzwoniłam do Podlaskiego Urzędu Wojewódzkiego celem zasięgnięcia języka. Pani urzędniczka w odpowiednim Wydziale - nie poskarżę się - bardzo miła - podała mi informacje powalające z nóg. Nie chodzi o wymogi dotyczące zaproszenia bo te ustaliłam internetowo i wiedziałam, że spełniam. Chodzi o terminy. A więc - najpierw muszę osobiście jechać do Białegostoku by ustalić sobie termin na złożenie wniosku o rejestrację zaproszenia. Może to uczynić w moim imieniu każda inna osoba jaką wydeleguję - byle by udała się tam osobiście. Odpada - Białystok to moje miasto studenckie ale nie mam tam obecnie nikogo, kogo mogłabym poprosić o taką fatygę. Ale to nie problem. W końcu mogę wziąć dzień urlopu i jechać sama. Zapytałam miłą Panią - jeżeli już się tam stawię - kiedy mogę spodziewać się wyznaczenia owego terminu na złożenie wniosku. Pani poszperała w dokumentach i powiedziała - hmmm, no najbliżej to pod koniec października. O w mordę myślę sobie! Pytam dalej - a ile czeka się na wystawienie zaproszenia? Odpowiedź - okrągły miesiąc, proszę pani. I należy odebrać je osobiście. No to jestem ugotowana... Mohi ma bilet na 17 listopada. Żadnym cudem nie zdążę. Wysłałam maila do męża. Udał się więc znowu do ambasady. Wyjaśnił całą historię - w pośpiechu, gdyż urzędnik słucha go również "w pośpiechu". Że żona i dziecko czekają, że specjalnie wrócił do Indii po wizę - a nie musiał i mógł sobie nielegalnie mieszkać itp, itd. Kazali mu przyjść za 10 dni ponownie - czyli w najbliższy czwartek - 3 września. Napisałam do ambasady swój własny list wyjaśniający - zgodnie z ich wymaganiami - historię znajomości, okoliczności, język w jakim się porozumiewamy i inne trele morele. Załączyłam swoje dokumenta odnośnie sytuacji materialnej. Mohi ma nasz akt ślubu, akt urodzenia Olka, mój akt notarialny własności mieszkania. Mam nadzieję, że przekonamy tych urzędników by zrezygnowali z tego oficcial invitation... W końcu wcześniej Mohi dostawał już dwukrotnie wizy do Polski i w ogóle ma paszport naszpikowany wizami rozmaitych państw. Może łaska boża dopomoże. Zanim bowiem załatwię to zaproszenie - grudzień mnie zastanie i Mohi będzie musiał kupować nowy bilet. Tak, jakbyśmy mieli mało innych, ważniejszych wydatków! Wydział Konsularny w New Delhi czynny jest 4 dni w tygodniu po 2 godziny. Mohi mówił, że codziennie czeka mnóstwo ludzi - czekają przed budynkiem,w pełnym słońcu, które dobija. Żeby dostać wczesny numerek, ostatnio Mohi stanął w kolejce o 3 w nocy. Ambasada jest w New Delhi, Mohi mieszka w Kalkucie. Niezłe wycieczki, nieprawdaż? Wszystko to nic - damy radę.

Najgorsze jest to, że jest mi coraz ciężej z Aleksandrem. Robak jest niemożliwie energiczny - nie mogę spuszczać go z oka. Chwila nieuwagi - dzbanek stłuczony, ramka ze zdjęciem również, firanka zerwana, pilot od telewizora rozwalony, buty z balkonu pozwalane... Załatwić nic nie mogę - mój kochany syn jest niecierpliwy - w sklepie piszczy i ryczy bo wszystko chce - dlatego zakupy robię w 2 minuty. Sprawy urzędowe i inne, jakie mam w planach - poszły do lamusa. Nawet nie próbuję. Wstaję przed 6 rano, Olek często ze mną - bo nie ma komu go utulić by dłużej spał. Czasem jest marudny a ja muszę się jakoś wyrządzić do tej roboty by o 7 już tam być! Koszmar. Opiekunka siedzi z nim jak jestem w pracy - potem już nie mam nikogo, kto choć na sekundę na niego spojrzy. Jestem zmęczona. Olek zrobił się piskliwy i wymagający - wszystko co według niego jest nie tak, czegoś chce, uderzy się, potknie - na wszystko jest pisk i ryk na cały blok. Niedługo sąsiedzi oskarżą mnie o molestowanie dzieciaka! Mam już tego dosyć.... Nerwy mi puszczają, mówię do małego podniesionym głosem, czasem krzyczę, daję mu klapsa. Wiem, że nie powinnam i mam wyrzuty sumienia ale po prostu już nie wyrabiam. Dlatego też, niech dają tę wizę Mohiemu czym prędzej i niech przyjeżdża mi a ratunek. No i po prostu najzwyczajniej tęsknię - juz ponad 3 miesiące jak go nie ma...

Blogger pożałowania godny

Taki ze mnie blogger, że litość bierze. Od wielkiego dzwonu maznę marne trzy po trzy, które zwykle traktuje o niczym i śmiem twierdzić, że oto prowadzę blog. Istnieje w sieci niepoliczalna ilość blogów. Ludzie piszą teksty rozmaitej natury, dwoją się i troją, wklejają zdjęcia i wiersze. Są aktywni. Twierdzą, stwierdzają, polemizują, opisują, wyrażają swoje zdania, opinie, roztrząsają swoje żywoty, rozmieniają się na drobne, chwalą, ganią, dowalają innym, prezentują swoje talenta i braki talentów, zabiegają o czytelników, promują się, skandalizują, opowiadają się za czymś i stają w opozycji czemuś lub komuś. Robią wszystko co możliwe. Prawdziwi bloggerzy! A ja? Ja na przykład jadę na 3 tygodni wiejskich wakacji, gdzie internetu jeszcze (!) nie ma i po powrocie opisuję swoje urlopowe przeżycia jednym słowem SZKODA. Rozpisuję się natomiast o tym, że choć mam bloga to w nim nie piszę a jak już piszę to bez celu, sensu, ładu, składu i pomysłu. Bloggerka Roku, ha ha ha. Proszę głosować ;-).

wtorek, 18 sierpnia 2009

Pourlopowa refleksja zawarta w jednym słowie

Szkoda..., że już po:-(. Ale na szczęście zbliża się jesień. Miało być 1 słowo, napisałam o kilka więcej. Znikam zatem.

wtorek, 28 lipca 2009

Urlop

Od jutra poczynając a na 16 sierpnia kończąc - urlopujemy z Olkiem na naszej Pastorczyk farm. Będziemy żniwować, przetwarzać dary sadu i ogrodu, zażywać sierpniowego słońca, słuchać koników polnych, doić krowy i ogólnie wieść żywot wiejski - czasem sielski i anielski a czasem wręcz diabelski. Będziemy odizolowani od łącz internetowych i tym samym od niniejszego naszego bloga, mojego ulubionego desi-forum i elektronicznych kont pocztowych. Dzisiaj mój ostatni przedurlopowy dzień w pracy. Nie będę się nadwyrężać pracą umysłu, gdyż umysł zboczył już na letni tor i snuje się po nim leniwym, wakacyjnym krokiem. Dzisiaj też pakujemy walizki a jutro przed południem zamykamy nasze miejskie mieszkanie na klucz i jedziemy na dłuższy niż zwykle wiejski pobyt. Ahoj :-).

wtorek, 21 lipca 2009

Olka czapka - rapka

Kupiłam Olkowi w Pepco czapkę za 1,50 zł ;-) co by chroniła jego czarną łepetynę przed słońcem. Niestety, Oli nie cierpi nakryć głowy. Ostatnio zrywa z niej nawet te, które się zawiązuje. Myślę, że taka czapkowa przypadłość dotyczy wielu milusińskich, ale jednak czasem widuję maleńkie dziewczynki w uroczych kapelusikach i chłopczyków w rozmaitych czapeczkach z daszkiem. Bardzo mi się to podoba, więc chciałam i swojego tak ustroić (co nie znaczy, że to jego pierwsza czapka w życiu!). Mój mały zbój jednak nie toleruje niczego, co mu "włazi" na głowę.... :-( Nawet kiedy "pozował" do zamieszczonego wyżej foto - musiałam się uwijać, by złapać w obiektyw jego raperski look. Czapeczka szybko została walnięta o podłogę i na tym skończyło się matczyne marzenie o modnej stylizacji syna. A może wściekł się za to, że raptem wydałam na jego czapkę zaledwie marne złoty pięćdziesiąt? Może poczuł się urażony tą ekstrawagancją finansową matki? Kto to wie, co w tej główce za myśli świtają ;-) A zatem czapka - rapka - niewypał. Jakkolwiek mój synio bardzo mi się w niej widzi...

czwartek, 16 lipca 2009

Jak się pada ze zmęczenia







Tak właśnie wygląda w praktyce powiedzenie "padać ze zmęczenia". Człowiek zasypia z własną łopatą bo nie ma nawet siły jej ostawić pod płot ;-).