poniedziałek, 15 listopada 2010

Buddyjskie perypetie

Mój mąż swego czasu kolekcjonował figurki Buddy. Twierdzi, że zbiera je nadal choć nie zauważyłam nowych nabytków od czasu, kiedy wprowadził się do mnie z całym swoim dobrodziejstwem inwentarza czyli w maju 2008 r. Może nie miał już okazji nigdzie nabyć nowych, bądź wypadło mu z głowy i zapomniał o swoim hobby? W każdym razie - te kilkanaście figurek które ma, ustawił na naszych regałach z książkami. Mamy więc w domu insygnia wiary katolickiej, hinduskiej, sikhijskiej, islamskiej i buddyjskiej właśnie :-).

Zmierzam jednak do tego, że figurki Buddy (3 są większe, reszta mała - ok 4 cm wysokości) stały się ostatnio obsesją Aleksandra. Podczas ostatniego sprzątania zdjęłam je bowiem z regałów i położyłam na stoliku celem wytarcia z kurzu. Olek zapiał z radości i zajął się figurkami zanim ja zdążyłam zbliżyć się do nich ze ścierką. Pamiętał nawet, że to "taty Buda". Od tamtego czasu, czyli od około tygodnia, Buddy wożone są więc traktorkami, ustawiane w rządku na stoliku i podłodze, noszone z miejsca na miejsce, liczone, układane do snu i zmuszane do rozmowy. Figurki są fajne - albo z białej porcelany albo z brązowej, zielonej lub złotej ciężkiej masy. Każdy Budda ma jakieś inne gadżety i innemu celowi służy - jest Budda odpowiedzialny za zdrowie, pieniądze, talent, szczęście itp. 

Wczoraj po naszym powrocie z Pastorczyka, Olek był tak zajęty logistyką figurek, że do snu udał się dopiero około 22.30. Zresztą i ja jakaś niesenna byłam i do tego czasu gapiłam się w TV i buszowałam w necie. Taka pora to za późna pora na sen dla nas obojga, bo wstajemy dość rano. No ale zdarza się czasem zasiedzieć nawet najlepszym. Podczas gdy ja zgrywałam zdjęcia z aparatu na komputer, Olek postanowił zadbać o odpowiedni odpoczynek swoich podopiecznych. Wszystkie miniaturki poukładał równiuteńko na swojej poduszce w naszym łóżku. Moje próby usunięcia ich bądź choćby próby podjęcia negocjacji ich usunięcia zaowocowały lamentem i dzikim krzykiem. Dodatkowo, na poduszce wylądował jeszcze gliniany misiek z urwaną ręką i mały zielony traktorek, który Olu dostał wczoraj od babci Jadzi. Na szczęście łóżko mamy spore (1,40 m). Ja śpię z brzega, Olek w środku a buddy, misiek i traktor udało mi się odsunąć aż do ściany. Wszyscy spaliśmy całkiem dobrze i nawet udało mi się obudzić Olka o 6.15 bez większej afery - pomimo, że poszedł spać TAK późno. Może to dobrotliwy wpływ owych figurek właśnie? 

Dzisiaj rano, kiedy pakowałam drobiazgi do Olkowej torby, którą nosi ze sobą do dziadka opiekuna - odkryłam w tej torbie kilka Buddyjskich postaci pomiędzy majtkami i getrami na zmianę... Spakowane tam były już z wieczora. Oczywiście reszta postaci też już przygotowywana była do zapakowania w tę torbę, ale wytłumaczyłam, że tata na pewno będzie krzyczał i płakał jeśli Buddy opuszczą nasz domek. Dziwnym trafem poskutkowało, bo nieobecny chwilowo tata jakoś najwyraźniej cieszy się autorytetem i sentymentem. Nie dało się jednak wyjść z mieszkania bez szmacianej, zakupowej torby napakowanej ciągnikami, przyczepami i oczywiście glinianym miśkiem z urwaną ręką. Zawiozłam więc dziś Olka z całym dobytkiem.

Po powrocie do domu - jestem pewna, że Oleś znów popadnie w swój buddyzm. 

I znowu będziemy spać z wieloma wcieleniami Buddy. 

Jejku, może jednak na buddyzm przez to wszystko nie przejdę!? Wiary zmieniać nie mam zamiaru bo katolicka zupełnie mi wystarczy, a sikhijskiej to nawet dobrze poznać nie mam kiedy! Nie mowa więc o buddyzmie! Ale kto wie - może właśnie tak bez wysiłku, bezbolesna konwersja przez sen... ? ;-) ;-) ;-)

cd

Oczywiście, szał buddyjski nadal trwał po naszym powrocie do domu. Z uwagi jednak na to, że 2 figurki ucierpiały poprzez odłamanie im szczegółów - zabrałam je z lekką irytacją i ponownie ustawiłam wysoko na półkach. Może więc tym razem jeszcze nie zostanę buddystką przez sen.... ;-)



niedziela, 14 listopada 2010

Wiejski listopad w kadrze

Dzisiaj pogoda była piękna... Po tych kilku szarych i bardzo melancholijnych dniach, w końcu zaświeciło nam i dogrzało słońce. Aleksander z Mikołajem snuli się po obejściu a ja spacerowałam za nimi i pstrykałam zdjęcia swoją małpką. Profesjonalny aparat Mohiego zostawiłam w Grajewie... Zresztą nie umiem do końca użyć wszystkich jego funkcji i zdjęcia nigdy nie wychodzą mi takie, jak powinny. Małpeczka Sony zaś, jak zawsze jest niezawodna. 

Oto więc kilka moich fotograficznych refleksji z mojej ziemi rodzinnej. Ziemi, w której wyrosło moje serce i do której musi wracać raz po raz, by zaczerpnąć życiodajnych soków.

 1. Nasze "rodzinne", przydomowe gniazdo bocianie. Teraz oczywiście puste. Ale oby do wiosny i znów się "zaklekoce" w jego podwojach :).




2.  Widok w pola z przydomowego ogrodu 




3. Ogród warzywny... Kapusta jeszcze się trzyma w kilku głowach ;-)




4.  Za stodołą 




5. Kopiec z kukurydzą 




6. Może... przejażdżka? He he (wóz quasi drabiniasty ;-))




7.  Wały (nie Jagiellońskie) na tle wiekowych brzóz




8.  Tutaj nieco ptasio - 3 pawie spacerujące po oranym polu (jak widać, pawie nie tylko w królewskich ogrodach spotkać można), biały pan paw na słupie ogrodzeniowym, gołębie wirujące na niebie (to sąsiadów) oraz pojące się i kąpiące w kałuży (te są nasze :-)).







9. Na zakończenie - piękny ażur z konarów i nieba



piątek, 12 listopada 2010

Wiejska notka jesienna

Od środy wieczorem jesteśmy z Olesiem na Pastorczyku. 

Wczoraj był dzień ustawowo wolny od pracy z uwagi na kolejną rocznicę niepodległości naszej Polski Ojczyzny, a na dzisiaj wzięłam sobie urlop. Cztery wolne dni z kolei. Jak zwykle w takich przypadkach, spakowaliśmy manele i huzia na naszą wieś. Nie powiem jednak, aby  tym razem pobyt tutaj był nadzwyczaj ekscytujący. Wszystkiemu winna pogoda. Jest do bólu  TAK listopadowa, że chyba i lekarz na ten "ból" by nie pomógł. Pada, siąpi, pokapuje, podlewa, leje, mży, kapie i co tam robi się jeszcze, jeżeli tylko ma się na myśli deszcz. Do tego oczywiście jest ciemno, ponuro i nieprzyjemnie. Nasz Pastorczyk - jak wiele osób już wie - to swoisty koniec świata. Oddalony co nieco od innych aglomeracji, obecnie utopiony w przemokniętych połaciach pól, łąk i pastwisk. Pola mają jedynie 2 kolory - brunatny i zielony, przy czym zieleń jest tylko tam, gdzie wzeszło posiane we wrześniu ozime zboże czyli u nas najczęściej żyto i pszenżyto. Łąki i pastwiska są już puste, w kolorze zgniło lub pożółkło zielonkawym, a krowy wychodzą na nie jedynie na niedługi, 3-4 godzinny spacer, by zażyć świeżego powietrza, rozprostować kości i ewentualnie skubnąć gdzieniegdzie jakąś zagubioną trawkę. Poza tym rezydują w oborze dokarmiane osypką (czyli mielonym zbożem), kiszonką z kukurydzy, o której niedawno pisałam, sianokiszonką z bel i czasem owsianką (czyli owsianą słomą). Na drzewach ciężko uświadczyć już jakieś listki. Stoją posępne i obnażone w oczekiwaniu na lepsze czasy, które niestety nadejdą dla nich dopiero za kilka miesięcy. Słowem - za oknem rozległe, puste przestrzenie przykryte szarym niebem. 

Nosimy się z Olkiem z małego domku do dużego. Duży jest co prawda o wiele cieplejszy, czysty i nowoczesny ale jakoś nie możemy do końca się w nim zadomowić. Zresztą centrum życiowe nadal utkwione jest w tym malutkim. Tam mama nadal gotuje, śpi i stamtąd ma tylko krok na podwórko. A na podwórko musi wychodzić niemal bez przerwy bo taka jest specyfika życia i pracy na wsi. My z Alankiem też jeszcze śpimy TAM. Przykrywamy się pierzastą pierzyną i wstajemy dopiero około 8. Nie mamy potrzeby zrywać się rano, poza tym jest zimno i mokro, nie za bardzo można iść na dwór... Jakoś więc niespecjalnie mamy tu co robić, bo skoro nie da się długo przebywać na dworze, to ogólnie jesteśmy ograniczeni w aktywności. Nie chodzimy nawet do wieczornego dojenia krów. Uwija się przy tym Beata i rodzice, czasem Michał. My z Olkiem, żeby iść do obory musimy przebrać się od stóp do głów, bo niestety zapach obory przenosi się niemal do szpiku kości a potem niezbyt elegancko te zapachy prezentują się w domu. Do tego, podziębionego Alana muszę opaputać w tak grubą warstwę ciuchów, że sam proceder ubierania zajmuje mnóstwo czasu. Wczoraj padało niewiele, więc ubrałam go i wypuściłam trochę na podwórko. Co głównie robił? Siedział w piaskownicy! Koniec końców, umorusany, z kapą  u nosa i zgrabiałymi palcami przywlókł się do domu sam z siebie. Z gumaków wysypałam tonę mokrego piachu, z kurtki wytrzepałam drugą i postanowiłam nie puszczać go więcej na dwór choćby ryczał, kwiczał i świszczał ze złości. Dzisiaj zamierzaliśmy jechać na rynek i po zakupy do Kolna. Nici jednak z wypadu bo leje od rana i włóczęga po błotnistym targowisku z zasmarkanym Olesiem zupełnie nie miałaby sensu. 

Dobrze, że Beata zakupiła sobie sobie w końcu internet. Można na chwilkę wyjrzeć przez szklane okno na świat. Ten bowiem tu i teraz jest tak ograniczony, że szkoda słów. Niby uwielbiam tu przebywać ale w taką aurę i o tej porze roku moje uwielbienie nieco przygasa. Beata pojechała do pracy (czytaj staż w ARiMR), jutro i niedzielę całe dnie spędzi na uczelni. Korzystam więc pod jej nieobecność z dobrodziejstwa internetu. W innym przypadku, oboje z Alanem dostajemy tzw. kopa i wypad z baru. Beti ma bowiem egzaminy, przygotowuje magisterkę i nie życzy sobie intruzów pod bokiem - czyli w jej pokoju. Moja siostra jest całkiem dobrym stworzeniem, ale ogólnie to jest zdecydowana, zasadnicza  i głównie dba o swoje interesy. Generalnie to chyba jednak ma  w tym rację, bo nikt inny o nie zadba, he he. 

Ok, kończę powoli tę pisaninę. Sprawdziłam pocztę, na ewentualne maile i komentarze odpiszę jak wrócę do siebie do Grajewa. Z uwagi na listopadowe natchnienie i brak innych zajęć - napisałam również powyższy tekst :-). Jako chyba pierwszy (może nie ostatni) z Pastorczyka właśnie. Może uda mi się potem kliknąć kilka fotek otaczającego nas tutaj rewiru.

A teraz idziemy z Alankiem do małego domku. Mama miała mi przytargać kilka główek kapusty, które będę sobie relaksacyjnie szatkować do kiszenia. Swojska kiszona kapusta jest o niebo lepsza od tej kupnej, nie ma co. A zatem do dzieła!

Pozdrawiam wszystkich serdecznie z zapadanego, szarego końca świata!

środa, 10 listopada 2010

Odliczanie do rozpoznania (???)

Cz. 1

Gdzieś za godzinkę lecę na swoje USG. W miniony piątek nie wypaliło, bo mój lekarz był na urlopie. 

Więc teraz słuchaj MAŁE - masz się ujawnić w całej krasie ale zwłaszcza pokazać, że jesteś absolutnie zdrowe a Twoja brykanina nie wynika z jakiegoś ADHD czy innego licha, tylko ze zwykłego sprytu i aktywności fizycznej - czyli pójścia w matkę. O!

No skarbie, myślę że się zrozumieliśmy i jak wrócę ze szpitala to będę tu mogła wreszcie napisać - dla siebie, Ciebie, historii i moich ukochanych śledzicieli bloga - co w trawie piszczy :-).

Cz. 2

Aha, akurat. Jeżeli wydawało mi się, że tylko z racji wieku jestem mądrzejsza od malucha, to się myliłam i to solennie.  Ba, nawet starszy i mądrzejszy ode mnie lekarz i jego super hiper maszyny go nie przechytrzyły. Wypiął się na nas wszystkich. Jeśli chodzi o pozostałe kwestie - jest dobrze. Serce ma 4 komorki, UON prawidłowy, kręgosłupik ciągły, wymiary w normie.

Podsumowując: tajemnica pozostaje tajemnicą. Małe podąża drogą Aleksandra, który ukazał swoją płeć dopiero gdzieś w granicach 35 tygodnia. Czy mam to odczytywać jako męską solidarność?

Cz. 3 

Podczas badania USG lekarz stwierdził, że mam zbyt napięty brzuch. Po 12-stej idę na konsultacje. Znając mojego lekarza i objawy, jakie mnie dopadły - najwyraźniej czeka mnie szpital, w którym będę leżała jako zagrożona przedwczesnym porodem. Z Aleksandrem też leżałam będą w 26 tygodniu (teraz mam 25). Oczywiście nie stawiam jeszcze wyroku sama na siebie, ale jest to norma w przypadku doktora S.C. Na wszelki wypadek łykam nospę, spróbuje się rozluźnić i iść na wizytę spokojnie. Brzuch mnie z lekka kłuje, fakt, do tego dochodzi stres i objaw przedszpitalny gotowy. Osobiście ani w głowie by mi było leżenie na oddziale bo jednak źle się nie czuję ale... jak Pan każe - sługa musi, bądź co najmniej powinien.

Jeśli naprawdę usłyszę - szpital - koniec świata. JA NIE MAM Z KIM ZOSTAWIĆ ALEKSANDRA NA TE KILKA DNI! Zupełnie, totalnie, kategorycznie i bezwzględnie - nie mam z kim! 

Ale nie panikuję już. Najpierw pojadę, dowiem się co i jak i wtedy będę myśleć. Może do cholery szubienica mnie nie czeka. ;-)

Cz. 4

Ufff, nie pójdę do szpitala ale dostałam ostrzeżenie, zalecenie odpoczynku i przyjmowania leków oraz nakaz wizyty za tydzień. Czyli - jest dobrze.

Dziś zaś jadę z Olkiem na 4 dni do Pastorczyka a tak ogólnie to pada jak diabli.

poniedziałek, 8 listopada 2010

Rozważania matki skarconej

Na moment zaszłam dziś  z Olkiem do sklepiku z tanim badziewiem. Sklepik w stylu "Wszystko po 5 zł", po sąsiedzku z naszą małą pocztą. Na poczcie byliśmy w konkretnym celu a do sklepiku zaszliśmy tylko dlatego, że był tuż obok. Gapiłam się beznamiętnie po półkach utkanych towarem jak stara pajęcza sieć wrakami złapanych w nią stworzeń. Wzięłam do ręki dość ciekawy świecznik i nagle BUM! Krzyk na cały sklep: Nie! Nie ruszaj tego! Nie bierz! Osłupiałam. Gały dęba, konsternacja i za chwilę śmiech duszy i ciała. To mój syn. Mój własny syn tak się na mnie wydarł przy ludziach. Sprzedawczyni ledwo tłumiła rechot a Olek raz jeszcze głośno przykazał: Nie ruszaj, zostaw to, nie wolno!. Powiedział to tak serio, tak pewnie i z takim przekonaniem, że ja naprawdę potulnie odstawiłam ten świecznik na półkę z uczuciem, jakbym zrobiła coś złego! Po chwili oczywiście emocje opadły i razem z ekspedientką wymieniłyśmy kilka żartobliwych uwag na temat tego niespotykanego zajścia, ale te emocje były rzeczywiście wyjątkowe. 

Bardzo często mówię do Olka: nie, zostaw, postaw, odstaw, odłóż, nie ruszaj, nie dotykaj, nie wolno, nie trzeba... I ścięty koński łeb w końcu by zatrybił, załapał i przyjął sobie to do wiadomości. Wydaje mi się czasem, że moje gadanie do Olesia zupełnie nie skutkuje, a tu proszę - nie tylko poskutkowało, ale też dostałam nim rykoszetem. Jak piaskiem w oczy. Piaskiem, który rzuciłam garścią przed siebie a przekorny wiatr odwiał go mi z powrotem prosto w twarz.

Nie uniknę chyba samo oceniania się w odpowiedzi na własne pytania typu "jaką ja jestem matką - czy dobrą czy złą, czy wychowuję małego właściwie czy też nie, itp...". Jestem pewna, że zdecydowana większość kobiet zadaje sobie takie pytania. No bo po prostu nie da się inaczej. To jest naturalne. I zwykle ciężko sobie na nie jednoznacznie odpowiedzieć. Bo wychowanie to taki patchworek z włókien serca i nitek rozsądku. A te nie zawsze idą w parze, oj nie zawsze. Nie jestem typem matki majora, która nie pozwala na wiele, ryczy, krzyczy i sztorcuje przy każdej okazji ani też luzowo-bluesowej kumpeli, która beztrosko machnie ręką na zwalone ze sklepowych półek i potłuczone przez rozbestwione dziecko butelki. Jeśli bywam dla Olka bezwzględna lub z deka agresywna to tylko wtedy, kiedy przytłacza mnie ilość obowiązków, mam gorszy dzień, coś mi dolega lub nie idzie po mojej myśli. Jestem tylko człowiekiem... Czasem jednak myślę, że za często mówię do niego te słynne nie, nie rusz, postaw, popsujesz, pobijesz, nie wolno... 

Oj, matko Joanno, popraw się troszkę. Bo inaczej wszystko, co wpoisz w ten mały czarny łep będzie wypływało lawą wprost na Ciebie - jak to miało miejsce dzisiaj. Dzisiaj to było bardzo ale to bardzo zabawne, ale tak w ogóle to trzeba naprawdę włożyć mnóstwo roboty w wychowanie. Trzeba uważać na to, co się mówi i co się robi przy takim niewielkim człowieku. Bo człowiek niewielki ale rozumek już ma wystarczająco wielki by pomieścić w nim wszystko, cokolwiek do niego dociera. 

Nakrzyczał na mnie mój Olek - wykazał więc odpowiedzialność za matkę w sklepie (no bo jeszcze by pobiła ten świecznik i co wtedy? publiczny obciach dla dzieciaka?). Może więc miało to sens, he he? Ale potem w domu już ze 100 razy powiedział mi - kocham cię, a na moje biadanie, że pobolewa mnie ząb kazał otworzyć mi buzię i podmuchał... 

Pocieszę się więc sama w sobie - nie jestem chyba taką złą matką ;-).

czwartek, 4 listopada 2010

Kopacz czy Koparka?

Jutro lecę na usg. I choć mniejsza o to, to jednak już jestem bardzo ciekawa KIM jest to bezczelne stworzenie, które nie siedzi cicho jak trusia przykładem swej zwykle spokojnej i opanowanej matki, a dokazuje od zaranka do wieczorka. Kopie, że aż strach. Przemieszcza się, boksuje, rozciąga i robi to wszystko często, gęsto i naprawdę intensywnie. Czasem mam wrażenie, że w ogóle nie zasypia, ani się nie męczy. Jakiś super hiper aktywista. Oczywiście najbardziej odczuwam te ekscesy, kiedy siedzę w pracy za biurkiem. Bo generalnie siedzę sobie za nim spokojnie, a moja postawa jest raczej statyczna. Stąd też wszelkie pobrykiwanie i szturchańce docierają do mnie ze zdwojoną siłą. Nakarmione to-to, napojone, ciepło ma i chyba wygodnie - to czego się tak tam puszy, he? Oj dziecino, dziecino... Jak Wy tak do spółki z Olkiem zaczniecie mi dokazywać w realu, to biada mi, oj biada... Ale z drugiej strony to już nie mogę się Ciebie doczekać. Jakie Ty będziesz? Jak ja się odnajdę w sytuacji bycia matką nie jedynaczka, a dwójeczki? Nie umiem sobie Ciebie wyobrazić. Nie umiem sobie wyobrazić siebie w tej podwojonej sytuacji. Jak zapewne każda matka, która oczekuje na kolejne (a zwłaszcza na drugie) dziecko, mam emocjonalny mętlik w sercu i głowie. Pytam sama siebie, czy będę umiała pokochać tego drugiego szkraba tak samo, jak pierwszego, czy mam w sobie na tyle uczuć i czy w ogóle miłość do dziecka jest podzielna.... Wiem, że na pewno jest i na pewno dam sobie radę i po urodzeniu wszystko stanie się dla mnie oczywiste, ale póki co, takie właśnie mam myśli i wątpliwości. Muszę chyba po prostu swoje przejść i przeżyć. Nie ma w życiu nic za darmo i na tacy.

A Ty nadal kopiesz i kopiesz. Olek w piasku kopać kocha, a Ty na razie pracujesz zawzięcie w  moim brzuchu. Koparką więc żeś, czy Kopaczem moje drogie asiowe szaleństwo? Tajemnicześ  jak jaka listopadowa noc. Ale Ty się nie bóój, są w tych czasach sposoby na takich jak Ty. Może jutro nasz lekarz rozwiąże w końcu Twoją 26-cio tygodniową zagadkę ;-).

środa, 27 października 2010

Taki sobie dzień

Taki sobie dzień - nic szczególnego... W pracy jak to w pracy - sporo roboty, dzisiaj też sporo spraw na mieście. Zaplanowałam sobie wszystkie wypady na jeden dzień co by nie latać jak ten kot z pęcherzem. Najpierw więc wskoczyłam do Wydziału Ksiąg Wieczystych po jeden odpisik księgi niewielki. Potem z plikiem pod pachą wstąpiłam do naszego zaprzyjaźnionego notario. Mlekpol sprzedaje swoje ogrody działkowe w Poznaniu Krzesinach (Luiza może nawet wie o jakie chodzi bo ja ni cholery, gdzie Grajewo a gdzie Poznań, gdzie Rzym gdzie Krym...). Notario przejrzał papiery, pomrukał z aprobatą, że teraz już wszystko gra i mogą powoli przygotowywać akt notarialny. Potem poniosło mnie do Sądu skąd zgarnęłam kobitkę z ich księgowości, pojechałam z nią do banku, gdzie na potrzeby naszego działu zakupiłam znaki sądowe za ponad 3 tys (pani z sądu jest nieodzowna przy takiej transakcji, bo generalnie znaczki sądowe są sprzedawane TYLKO przez sąd a w naszym sądzie nigdy nie mają takiej ilości, jakiej my potrzebujemy - stąd taka kombinacja alpejska). Później odwiozłam panią do sądu (ostatecznie robi nam przysługę) a sama pojechałam do Komornika złożyć jakiś tam wniosek. Potem już została mi tylko prywata do obębnienia, a mianowicie - lekarz. Nieco się naczekałam, jak zresztą zawsze w tych godzinach, ale ostatecznie wizyta była tradycyjnie szybka i zwięzła. Wyniki glukozowe extra, reszta też. Za 2 tygodnie USG. No i wsio.

Jutro rano przychodzą majstry do renowacji mojej kuchni. Stąd też kuchnia jest teraz pusta i nieużyteczna. Usunęłam z niej wszystko, co tylko mogłam. Została lodówka i puste szafki, których sama targać się nie podejmuję. Ależ dziko bez kuchni w domu! Jak bez nogi albo ręki. Jak bez serca wręcz, bym rzekła. Po renowacji - oczekiwanie na meble. Nawet do 6 tygodni. Nieźle. Ale nic już nie mówię. Cicho sza. Byle do przodu.

Aleksander zasnął na podłodze w przedpokoju około 16. Obudził się na dobranockę...(oczywiście nie spał na podłodze non stop ha ha, przeniosłam go do łóżka). No i teraz wstąpiło w niego nowe życie podczas gdy ze mnie zupełnie już uchodzi. Jestem podziębiona i choć nie chora obłożnie to jednak słaba i lekko zbita z obrotów. W minioną sobotę urządziłam bowiem kampanię odgracania i sprzątania piwnicy. Przestawiałam, sortowałam, pakowałam w wory i torby i nosiłam na śmietnik, ubrana w koszulkę, cienką bluzę i jakieś człapki na nogach. Niby mrozu nie było, ale jednak to już koniec października. Powietrze zdradliwe i podstępne zarazem. Do tego kilka razy rozwieszałam pranie na balkonie ubrana równie byle jak. No i mam za swoje. 

Jutro lub pojutrze jadę z Alanem na Pastorczyk. Prawda jest taka, że jak się zasiedzę w Grajewie to nie chce mi się nigdzie ruszać (nawet TAM). No ale w końcu zbliżają się listopadowe święta, nie mamy normalnej kuchni więc i siedzenie tutaj nie ma sensu. Z kolei jak pojedziemy i zasiedzimy się TAM, nigdy nie mamy ochoty zbierać się w drogę powrotną do Grajewa. Koniec końców jednak - zdecydowanie wolę swoje własne cztery ściany niż jakiekolwiek inne miejsce. Kocham swój spokój i swobodę. Swoją niezależność i wolność. Nie ma chyba nic innego, co ceniłabym aż tak bardzo...

czwartek, 21 października 2010

Łyk glukozy i chłopak z RPA w Grajewie

Byłam właśnie, po raz pierwszy zresztą, na teście obciążenia glukozą. Wcale nie było to takie straszne jak by się wydawało, ale ogólnie zajęło mi 2 godzinki. Najpierw utoczyli ze mnie fiolkę krwi na czczo, następnie kazali mi iść i kupić małą butelkę wody niegazowanej i poczekać jakieś 20 minut, po czy znów zostałam wezwana do gabinetu. Pielęgniarka rozbełta odmierzony biały proszek - całe 50 gram! - w około zaledwie 3/4 szklanki wody i kazała mi duszkiem wypić. Łyknęłam słodką zawiesinę omijając kubki smakowe i zostałam poproszona bym poczekała na holu równą godzinkę, po czym znów uciągną mi próbkę krwi. Zabroniono chodzenia. Poszłam więc jedynie do szpitalnego kiosku po gazetę, siadłam spokojnie na ławeczce opodal laboratorium, przeglądałam pismo i czekałam. Czas zleciał mi całkiem szybko. Na pobranie krwi przychodzi mnóstwo ludzi, stąd też nudę można zabijać obserwując przewijające się tłumki lub czasem do kogoś zagadać, jak to zrobiłam w przypadku dziewczyny, która przyszła razem ze swoim mężem. Nic to niby dziwnego... Wiele kobiet można bowiem spotkać tu i ówdzie w towarzystwie mężów, nieprawdaż? No ale TEN mąż zwrócił moją uwagę swoją egzotyczną urodą. Poza tym, para rozmawiała po angielsku. Chłopak miał ciemną karnację i tak mi przyszło do głowy, że mógłby uchodzić za Hindusa - zwłaszcza takiego z południowych Indii, gdyż oni bywają zwykle ciemniejsi niż ci z północy, a chłopak  obok był taki solidnie śniady.  Zapytałam więc bez ogródek dziewczynę, skąd pochodzi jej mąż. Odpowiedź znacznie odbiegała od moich przypuszczeń, bo choć faktycznie dotyczyła Południa to jednak nie Indii a Afryki. Chłopak pochodził z RPA. Z uwagi na to, że młodzi zaraz weszli do gabinetu, jedynie zdążyłam jeszcze zapytać czy mieszkają w Grajewie. Tak - skinęła kobieta - i na tym nasza "okołokrwista" pogawędka się zakończyła. Po opuszczeniu pokoju pobrań - młodzi szybko oddalili się do wyjścia.  Zaraz też przypomniało mi się, że chyba widziałam ze 2,3 razy tego mężczyznę na grajewskiej ulicy. Raz nawet spotkaliśmy go z Mohim oboje i stwierdziliśmy zgodnie, że na Polaka to on na pewno nie wygląda, ale za to co-nieco przypomina Hindusa. Teraz już wiem, że chłopak ani Polakiem  ani Hindusem nie jest w żadnym calu i mieszka na stałe w Grajewie razem ze swoją polską, młodą, sympatyczną żonką. Para na pewno jest młodsza ode mnie i Mohika. Żadne z nich na moje oko nie wygląda nawet na 30 lat. Może na 25,26.

Nasze Grajewo jest niewielkie i leży w tak zwanej Polsce B, co z zasady (ZRESZTĄ ZUPEŁNIE NIESŁUSZNEJ!) kojarzy się z biedą, zaściankiem i nie wiadomo czym tam jeszcze, ale raczej szarym i mało chlubnym w swym odcieniu.  A jednak i Obywatele Indii i Republiki Południowej Afryki i Chińskiej Republiki Ludowej (Ci akurat mają wielki sklep z ... chińszczyzną) znalazły tu swoją przystań. Czyli i tutaj świat się kręci. Nieważne, że to imigranci z państw, z których w ogóle często się emigruje na szeroko pojęty ZACHÓD. Ważne, że są i że właśnie tutaj. Być może jest ich zdecydowanie więcej? Z innych krajów i stron świata? Żałuję, że nie miałam okazji dłużej pogadać z tą mieszaną polsko-afrykańską parką. My, w parach mieszanych bowiem, chociaż tak na co dzień wtapiamy się w tłum - mamy nieco inne życie, inne problemy, inny światopogląd i często szybciej znajdujemy nić porozumienia ze sobą niż z tubylcami. Może jeszcze kiedyś uda mi się spotkać tych młodych... Chciałabym odnaleźć pary mieszane żyjące w Grajewie i zrobić na ich temat jakiś materiał - opisać ich życie tutaj, pokazać, że są między nami i że ten wielki świat tak naprawdę jest mały jak kropla wody. Owszem, są dziewczyny STĄD, które mają zagranicznych mężów, w tym mężów indyjskich. Ale większość z nich mieszka albo za granicą albo w większych polskich miastach. Ja zaś bardzo ciekawa jestem tych, które na co dzień żyją właśnie TUTAJ.

środa, 20 października 2010

Moja new kitchen

Wczoraj, do spółki ze "swoim" projektantem ostatecznie opracowaliśmy projekt mojej kuchni. Mam też wstępną wycenę. Nieco zgrzytnęło mi po zębach jak Pan K. wymienił cenę - tylko mebli! Jednak na takie mniej więcej koszty byłam przygotowana. Oczywiście, po przybiciu targu, wyborze sprzętu i negocjacjach, mam nadzieję otrzymać niższy niż ten wstępny rachunek. Plany finansowe i odpowiednie zaplecze swoją drogą a ostatecznie wyłożona gotówka swoją... Dzisiaj Pan. K. ma do mnie przyjść i dokładnie podać wymiary do prac kafelkowo-instalacyjnych, co bym już mogła wpuścić innego Pana, który zajmie się przygotowaniem "gruntu" pod mebelki. Podłogi ruszać nie będę bo jest całkiem ok. Co prawda facet, jaki zajmował się glazurą i terakotą w mojej kuchni w 2007 roku - zbabrał nieco ową podłogę, ale może ona spokojnie pozostać taka jak jest na dłuuugie lata. 

Co do płytek na ścianie zaś - mam zagwozdkę. Też były położone w 2007 roku czyli są względnie nowe. Te, które hucznie odpadły zza lodówki właściwie nie zrobiły nic złego, bo zupełnie nie są tam potrzebne. Teraz należałoby więc tylko wygładzić i pomalować ścianę w tym miejscu i fajrant. Reszta może pozostać. Jedyne co trzeba to wymontować ze ściany kran i tym samym wywalić 2 płytki, w które jest on "wkomponowany". W miejsce to wstawić należy nowe glazurki. Co nieco kucia byłoby również na dole ściany, gdzie zachodzi delikatna potrzeba modernizacji instalacji wodno-kanalizacyjnej. No ale to też tylko kilka płytek. Jeżeli więc majster będzie lotny i ochoczy do przystosowania swych umiejętności do moich potrzeb a nie odwrotnie - odpadnie mi znaczny koszt wymiany i układania całej serii glazury. Glazura ogólnie droga nie jest a ja potrzebuję jej około 6 m2, ale zaraz dochodzi do niej klej i fugi. No i zapłata za ułożenie. Koniec koniec - ziarnko do ziarnka i zbierze się miarka. Płytki jakie mam obecnie nie są może najnowszym krzykiem mody ani stylu. Ale ten się wiecznie zmienia a to, co pokrywa moją ścianę jest bardzo klasyczne i pasowne do wszystkiego - płytki spore, białe z odcieniami beżu, z ciemniejszą, brązową fugą. Położone równo i estetycznie. Nie mam sumienia zwalać ich na glebę, tłuc, wynosić na śmietnik i lecieć po następne. Mam też kilkanaście w zapasie więc ewentualne braki elegancko można nimi pokryć. 

Ot i wymyśliłam sobie. Nie ma to jak chociaż od czasu do czasu użyć rozumu i rozsądku a nie tylko dawać się ponosić emocjom i ofertom sklepowym, które kuszą jak mogą. Wczoraj na szybko obleciałam z Olem sklepy z glazurą. Kuchennej jednak wcale nie było w ofercie tak wiele i żadna nie powaliła mnie swoim wyglądem z nóg. Stąd też swobodnie ostanę się przy tej jaką mam. O ile, jak wspomniałam, majster przystanie na realizację mojej wizji.

Po poprawkach projektowych - nasze centrum gotowania i spożywania - wydaje się być zarówno praktyczne jak i całkiem urodziwe. Poprosiłam wczoraj Pana K. aby wysłał mi udoskonalony projekt na maila ale po chwilę obecną nie widzę od niego nic  w swojej skrzyneczce. Maile to chyba jego słaba strona, jak zauważyłam... Rozumiem, że chłopak zajęty i zalatany ale ile czasu i pieniędzy kosztuje takie wysłanie maila? Praktycznie nic. 

Jeśli jednak uda mi się w końcu wydębić tego maila z ostatecznym projektem - nie zawaham się go tutaj opublikować. Na razie jednak - wizualizacja musi pozostać jedynie w wyobraźni ;-). Mojej jak i moich miłych czytelników.

wtorek, 19 października 2010

Mglista notka polityczna

Taki sobie mglisty, szaro-bury jak dachowiec dzień. Minęło południe. W radio kolejne brudne polityczne newsy ociekające prochem i krwią. W biurze poselskim PiS w Łodzi zamordowano dwoje ludzi - jednego zastrzelono a drugiemu podcięto gardło. Jakieś dwa dni temu obiegła nas wieść o śmierci wiceministra transportu E.W. Śmierć owego nastała w wyniku zabójstwa i sprawcą miał okazać się własny, rodzony syn ofiary. Syn najpierw przyznał się do zbrodni, obecnie się jej wypiera. Dookoła zaś pojawiają się głosy, że zamordowany miał uczestniczyć w jakiejś komisji badającej sprawę stulecia czyli katastrofę samolotu prezydenckiego w Smoleńsku. Wiceminister z zawodu był bowiem inżynierem i wybitnym znawcą lotnictwa. Co ma piernik do wiatraka? Ano napomyka się, że szeroka i niebagatelna wiedza owego człowieka mogłaby rzucić na kogoś ewentualnie odpowiedzialnego katastrofy, nieprzychylny cień. Nie śledzę z lupą przy oku ani trąbką przy uchu wiadomości na temat dochodzenia i ustalania przyczyn słynnej katastrofy, choć uważam ją za straszną i smutną, jednak takie spekulacje jak ta z osobą wiceministra w tle - napawają mnie obrzydzeniem. Obrzydzeniem i nieufnością wobec polityki - zwłaszcza wobec tej przez duże P. Dno i wodorosty - mówiąc żargonem. Siedlisko wszelkiego rodzaju zła. Zaułek ciemnych tajemnic, niewyjaśnionych spraw, dramatów, skandali i plotek. Polityka sama w sobie mogłaby być całkiem ciekawa ale zbyt rzadkie sito dostępu do niej powoduje, że wpływają tam bandy wstrętnych robali i innych ohydnych stworzeń w ludzkich skórach. Tam, skąd powinien iść przykład, tam gdzie każdy z nas wysyła w zaufaniu swych pełnomocników władzy (bo w końcu w demokracji każdy z nas ją ma) - tam właśnie dzieje się najgorzej. Zawsze coś tam nie gra, zawsze dzieje się coś szokującego, coś co każe oczy przecierać ze zdumienia i tyłek sadzać z wrażenia. Szkoda tylko tych nielicznych uczciwych i naprawdę porządnych ludzi, którzy idą w politykę w szczytnym celu. Bo oni chyba zwykle zgubią się w tej szarej mgle. Mgle jaka właśnie spowija dzisiejszy dzień... 

Politykierka ze mnie marna i zawsze mówię, że nie znam się na polityce. Ale mną w życiu rządzą całkiem proste, czasem dość prastare zasady. Stąd też, jak ja bym mogła znać  się na tej skomplikowanej, idącej chyba wciąż z duchem (niekoniecznie właściwym) czasów, materii politycznej...

środa, 13 października 2010

Kiszonka z kukurydzy

Dwa tygodnie temu robiono na naszej farm kiszonkę z kukurydzy. Wspominałam o takowej jakiś czas temu przy okazji letniego wpisu. Teraz kiszonka stała się nie tylko słowem i opowieścią ale również ciałem - kukurydza  skoszona i złożona w silos. Kisi się. Proceder jej przygotowania to zwykle cały dzień. Najpierw specjalny kombajn kosi ją tnąc na małe kawałki i sypiąc na przyczepy ciągnięte przez traktory. Traktory wożą siekankę w silos lub na pryzmę. Robota ma iść taśmowo stąd musi być około 3 kompletów traktor +przyczepa. Jeden pełen, drugi podjeżdża a trzeci jest w drodze lub czeka na swoją kolej. Robota ma iść szybko, gładko i bez przestojów. Kilkoro ludzi widłami rozgarnia zsypywaną kukurydzę, co by nie było hałd i pagórków. Każdą rozsypaną warstwę należy ugniatać jeżdżąc po niej tam i z powrotem ciągnikiem. Na koniec, usypany i ugnieciony kopiec okrywa się szczelnie folią, przysypuje ziemią i często-gęsto dla lepszego obciążenia przykłada np. starymi oponami. Kopiec trwa w takiej formie około 2 miesięcy. Potem można się do niego dobrać i w zimowe miesiące serwować pyszne danie krowom. Jest mlekopędne i chyba smaczne jak na krowie podniebienie, bo zawsze wyżerają je do cna.

Przy takiej kiszonkowej robocie zawsze musi zebrać się pokaźny komplet ludzi i są to zazwyczaj osobniki płci męskiej. Na babskiej głowie pozostaje wtedy przygotowanie dla nich żarełka. Na koniec pracy zwykle pęka również jakieś szkło ale żaden to chyba dziw - taka to nasza tradycja i basta. 

Oluś był wniebowzięty widząc tyle traktorów i pojazdów rolniczych naraz. Obserwował zza płotu, wybałuszał gały, komentował, ekscytował się pod niebiosa. Oczywiście poszedł również do centrum kiszenia i błagalnym wzrokiem patrzył na każdy traktor. Siedział na silosie z nogami wkopanymi w pociętą kukurydzę, zaznajamiał się z łagodnym psem jednych z pomocników, próbował powalczyć z widłami i też rozgarniać kukurydzę jak inni. Niebo na ziemi. Ostatecznie ulitował się nad nim mój brat Paweł i wziął go do traktora, którym jeździł po kopcu. Chyba większej euforii być nie mogło. Olu często jeździ w ciągnikach ale przy takim rumorze starałam się trzymać go od nich z daleka. Koniec końców i tak udało mu się wyżebrać przejażdżkę. Jeździł tak długo, aż wujek W. przyszedł do mnie do domu i prosił by go zabrać bo przysypia na siedzeniu. Zaiste, głowa opadała mu na kolana i kiwał się jak balonik na patyku. Paweł miał zaś ubaw bo przy każdej próbie zatrzymania traktora i oddania Olka w czyjeś ręce, mały nagle się przebudzał i udawał wielką trzeźwość kurczowo łapiąc za kierownicę. 

Raport lekarski

Byłam dziś u lekarza. Wyniki krwi - ekstra. Porównałam je ze wszelkimi poprzednimi i wyglądają wręcz imponująco. Tak też określił je dr. S.C. Wysłuchał tętna dziecka przykładając mi specjalny ku temu mikrofon do brzucha. Dzieciak ma i tętno i energię jak trzeba - co zresztą daje mi odczuć każdego dnia. W następnym tygodniu mam się udać na test obciążenia glukozą czyli na setkę mdlącej, mazistej słodyczy, po wychyleniu której pobiera się krew. Brrr, jak to wypić? Nie przypominam sobie bym robiła takie badania w ciąży z Olkiem. Ba, jestem nawet pewna, że tego nie robiłam. Nie zlecono mi chyba przez przypadek a ja nieświadoma nie upominałam się. Mimo wszystko oboje z Olkiem przeszliśmy jakoś przez to wszystko suchą stopą ;-).

Po owej nieszczęsnej glukozie, za 2 tygodnie znów melduję się u doktora S.C i wtedy dostanę skierowanie na kolejne USG. Jeżeli tylko motyl nie wypnie się wtedy do lekarza dupą - będę już wiedziała czy to ON czy ONA. Nadal powtarzam, że płeć motyla to mi w sumie rybka ale jeśli sposobność się nadarzy, nie omieszkam nadstawić ucha i wysłuchać werdyktu.

Dzisiejsza waga wskazała - 58,5 kg. Po 2 sporych kanapkach, pączku i obwarzanku ptysiowym w pudrze. Trzy tygodnie temu ważyłam o 1 kg mniej. Moim zdaniem robię się już całkiem grubawa. Widzę to chyba ja sama najlepiej. Wszyscy dookoła zaś - zwłaszcza w pracy - bombardują mnie komentarzami typu: Asia a Ty jesteś w tej ciąży czy nie bo nic nie znać; Asia w którym Ty miesiącu jesteś bo wcale brzucha nie masz; Asia a tamta XYZ ma termin taki jak ty i zobacz jaka ona gruba a ty wcale; Asia kurde, chodzisz sobie nadal w normalnych ciuchach, na buzi nic nie zmieniona jesteś.... I tak dalej. Można popaść w kompleksy lub zapędzić się w zmartwienie. Niby puszczam te komenty, choć nigdy nie są złośliwe, jak dymki z papierosa w siną dal ale czasami rzeczywiście porównuję się z innymi kobietami i zastanawiam nad sobą. Dzisiaj u lekarza czekam na wejście do gabinetu. Obok stoi dziewczę z bardzo ładnym ale w porównaniu z moim - dużym brzuchem. Dziewczę szczupłe i zgrabne z natury bo to widać gołym okiem. Starsza, uśmiechnięta Pani, również oczekująca obok, rzuca miłe pytanie do dziewczęcia - Długo jeszcze zostało? Szybko sobie kalkuluję w głowie i spodziewam się odpowiedzi, że nie mniej ni więcej jak miesiąc, no góra dwa. "A jeszcze do końca stycznia" - odpowiada dziewczyna. Niemożliwe, gorączkuję się w sobie. To moja ciąża jest zaledwie 3 tygodnie młodsza! A jakaż różnica! Odruchowo pogładziłam się po brzuchu, dostałam kopa od środka i nieco się uspokoiłam. Potem jednak pożaliłam się lekarzowi. Że wszyscy bez wyjątku mówią mi, że mam taki mały brzuch i zaczynam się tym przejmować. Lekarz skwitował krótko: Na 22 tydzień jest akurat i tak ma być. Dobrze się Pani czuje, wszystko jest super, zrobimy za jakieś 2, 3 tygodnie USG i gra. Brać witaminki i nie słuchać nikogo. Pewnie tyle Pani przybędzie co dziecko potrzebuje. To źle? No nie - mówię - to chyba dobrze, z I-wszą ciążą też tak miałam... No widzi Pani. 

No i widzę. Widzę jak działa psychologia tłumu. Staram się jej nie ulegać ale właśnie czasami, tak jak dzisiaj, kiedy to akurat wiele osób pod rząd rozprawiało o obwodzie mojego brzucha - dopadają mnie jakieś głupawe wątpliwości. A kysz a kysz! 

Moja jesień...


Jesień... jakże ja Cię lubię

Liście, w których stopy gubię
Twoje barwy, smaki, głosy
Wiatr, co wplatasz go we włosy                                         
Babie lato i kasztany brązowe,
Antonówki, wykopki i orzechy laskowe
Klucze żurawi i łosie w porannej mgle
Pierwsze przymrozki, coraz krótsze dnie                          
Jesień... taka jesteś zmienna
Raz zimowa, raz wiosenna
Raz kapryśna, raz dostojna
Raz szalona, raz spokojna


Jesień... jakże ja Cię lubię
Liście, w których myśli gubię
Gubię i odnajduję w ich setkach odcieni...
Cóż...ostatecznie z natury 
jestem dzieckiem jesieni...

Modowe zakupy z Olkiem

Niemal wszystkie moje spodnie są już na mnie w pasie za małe. Spódnice, choć wiele ich nie mam bo nie jestem typem skirtowca - podobnie. Wczoraj po pracy skusiłam się więc na drobne ciuchowe zakupy. Oczywiście mój asystent również uczestniczył w wędrówce po sklepach. Urwanie z nim głowy. Biega to-to pomiędzy wieszakami, po swojemu przenosi ciuchy z wieszaków TU na wieszaki TAM zamiatając przy tym nimi podłogę. Do tego wszystko głośno komentuje: mama ta bluzka tutaj; albo nie, tutaj; Oluś tutaj powiesi, Oluś "załozy" te buty mama; ooo, "skapetki"... i tak dalej. Jak nie przewieszanie i ganiatyka po całym sklepie to polegiwanie na podłodze. Kiedy próbuję podnieść leżakującego - śmieje się w głos i udaje 100 tonowy głaz. Spada mu czapka, krzyczy, że chce siku, wychodzimy ze sklepu, sikamy w badylach za rogiem budynku i wracamy. Zabawa na nowo. Wychodzę z pustymi rękoma i zgrzana jak mysz. W kolejnym sklepie podobnie. Mało tego, sklep jest wielobranżowy i poza ciuchami są tu jeszcze jakieś zabawki. Pompowany źrebak wyciągany jest z półki za uszy i przygotowywany do ujeżdżania... Biorę pierwsze lepsze getry z przeceny i wychodzimy, bo znowu oblewa mnie fala gorąca. W domu okazuje się później, że getry są za małe. Muszę dzisiaj iść i zamienić na większe. Ostatni sklep. Łaszki tanie i częste, duże przeceny. Wpadła mi w oko spódnica w kolorze mięty. Chłop by powiedział - zielona. Zapytany o uściślenie dodałby co najwyżej - jasna zielona. Jednak dla baby, ten kolor to kolor miętowy, nie zielony. I wbrew pozorom ma to całkiem duże znaczenie :-). Spódnica kosztuje 6.99 zł, jest z miękkiego sztruksu, w pasie ma dzianinowy pas z troczkiem, długość za kolano, rozmiar myślę, że 38-40. Obok wiszą jakieś swetro-bluzki w kolorowe, poprzeczne paski. Materiał rozciągliwy, cena 9,90 zł.  Wrzucam do koszyka egzemplarz w zielonkawych odcieniach (wzięło mnie na zieleń ;-). Po drodze chwytam jeszcze jakąś czerwoną a'la tunikę za 14,99 zł i idę do przymierzalni. Olek szwenda się pomiędzy półkami, ściąga wiszące szale i zadaje mi z daleka pytania - mamo, a co to, a kiedy idziemy... Oczy mam dookoła d... za przeproszeniem. Prowadzę z Olkiem głośne dialogi na odległość, odbiegam od wieszaków do niego, wracam, szybko przesuwam szmaty na wieszakach. Torba spada mi z ramienia, kurtka parzy. W przymierzalni uwijam się jak w ukropie. Olek z różowymi polikami i czapką w ręku stoi obok i pyta czy też może się "ubrać" znaczy rozebrać i już rozpina kurtkę, przywołuję go do porządku i zagaduję bełkotem bez żadnego sensu, ładu i składu. Obiecuję złote góry, lody i gumy mamby byle tylko postał spokojnie przez 2 minuty. Miętowa spódnica, w której wyglądam poniekąd jak własna ciotka, pasuje jednak na mój brzuch. Sweterek w paski też gigantycznie zwiększa swoją objętość przy lekkim nawet rozciągnięciu. Jest może nieco za krótki jak na mój gust ale chyba sprawdzi się na ciążowym bębenku. Biorę. Czerwona tunika jest za szeroka w cyckach i obnaża ramiona. Uszyta zupełnie bez pomyślunku - myślę - choć czasu na myślenie nie mam w tej przymierzalni wcale a wcale. Odwieszam na miejsce zwalając przy okazji na podłogę inne dzieła szwalnictwa. Podnoszę i wieszam byle jak... Zgarniam berbecia, płacę niecałe 17 zeta i wychodzimy na dwór. Uff... Mijamy elektryczny samochodzik na 2 złote. Oczywiście zanim go miniemy to musimy uciąć przejażdżkę. Oli nie odpuszcza takim przyjemnościom. Wyciąga do mnie rękę po monetkę, wdrapuje się do autka, wrzuca pieniążek i bryluje góra-dół, do tyłu- w przód. Jest tym zawsze tak ucieszony, tak szczęśliwy i promienny, że serca bym nie miała odmawiając mu tej minutowej "wycieczki".

Dzisiaj w pracy mam na sobie tę spódnicę z mięty. Jest miła w dotyku i korzystna dla brzucha. Minus - podciąga się do góry i marszczy z przodu mając kontakt z rajstopami.... :-( co jest efektem braku podszewki, jak mniemam. Jak też napisałam wyżej - jest nieco ciotkowata choć w sumie  wygląda dość designersko - kieszenie, zamek z przodu, jakiś hafcik, troczek. Normalnie to nie jest mój rozmiar, stąd chyba ta ciotowatość. Po ciąży już mi się raczej nie nada, ale nie płaczę nad tym. Za niecałe 7 zł to szkoda nawet krokodylich łez, he he. Zawsze potem mogę odpisać ją w spadku mamie lub Beacie, ewentualnie opchnąć gdzieś w necie albo oddać do kontenera na PCK. Ewentualnie zostawić na przyszłość bo może kiedyś jednak się upasę co nieco.

I tak oto szalone zakupy z Olkiem przekonały mnie do próby zakupów w necie. Co nieco już kupiłam i czekam na dostawę. Okaże się lada dzień cóżem ja wybrała widząc jedynie obrazki i opisy. Może szalone kupowanie z Olkiem wcale nie będzie tym NAJgorszym jakie można sobie zafundować? ;-) ;-) ;-)

środa, 6 października 2010

Rozmówki przed snem

- Oluś, chodź umyję ci ryja
- Nie mama, lyja nie
- No to co?
- Oluś umyje gębę
- Dobra, gębę. I co jeszcze?
- Jece Oluś umyje ocy, nogi i ząbki.


No i wszystko umyte i dziecko poszło spać, a że wstaje teraz 6.15 - 6.20 rano, to ma prawo "odlecieć" już nawet koło 18-stej (matka ma więc trochę "laby", choć zasadniczo i ona "odpada" nie później niż 21.30...).

A tutaj jedno z wcześniejszych sennych wcieleń:


Obraz letniej drzemki w Pastorczyku (jak zawsze z uchylonymi powiekami i widocznymi siekaczami)

piątek, 1 października 2010

Zwyczaje motyla

Motyl rozmachał się swymi skrzydłami, że ho ho. Najbardziej aktywny jest tak od rana do południa. Oj, wierci mi dziurę w brzuchu, wierci... Kiedy tylko dotrę do pracy i usadowię się na swoim obrotowym krześle - motyl rozpoczyna harce. Stuka, puka, przemieszcza się, przesuwa i wije koziołki. Bardzo podobne odczucia miałam nosząc Aleksandra. Też wykazywał aktywność w tych samych porach dnia. Czyżby to coś oznaczało, czy to tylko taki zbieg okoliczności?

Rano zjedliśmy drożdżówkę z serem popiwszy ją niezbyt mocną kawą. Poranna kawa jest rytuałem i pijam ją raczej bez wyrzutów sumienia. Jedna dziennie i niezbyt mocna - jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Tym zaś, których ciśnienie waha się zawsze na niskich pułapach - jest nawet wskazana. A ja jestem niskociśnieniowcem właśnie.

Około 11 zjedliśmy zaś dość dużą ilość sałatki ze śledziem, przegryzawszy ją szczerym jak złoto chlebem (słowo "szczery" oznacza w naszym żargonie również tyle co "sam" - np. szczerej cebuli się najadłem, ta zupa to szczera sól!). Miałam w domu marynowanego płata, pokroiłam w kostkę, dodałam to, co akurat zalegało mi w lodówce - kawałek kiszonego ogórka, kawałek pora i pół niedojedzonego przez Olka banana. Do tego nieco majonezu, pieprzu i gotowe. Sałatki mają to do siebie, że przyjmą wszystko ;-). Na tę typowo polską, warzywną, mamy nawet określenie "bałagan" ;-).

Teraz jeszcze chapnę sobie brzoskwinię na deser i oby do 15-stej. Potem wypadam z biurowca, wsiadam w samochód, jadę po Olka i z miejsca ruszamy na Pastorczyk. Spakowałam nas już rano, więc nie mam potrzeby zajeżdżać do mieszkania. Pogoda piękna, mama dzwoniła z zapytaniem, czy Oluś przyjedzie - a zatem jedziemy. Nie ma sensu siedzieć w bloku. Jeszcze się tu nasiedzimy jak zacznę remont i spadnie mi na garb latanina i sprzątanina. A potem przyjdzie zima, będę gruba i wtedy z ochotą posiedzę w zaciszu swojego kochanego mieszkania. Bo jakie ono jest to jest, ale ogólnie bardzo je lubię i super się w nim czuję.

Małe znów się kokosi... Chyba mu nieco ciasno. Dżinsy zaczynają przeszkadzać już nam obojgu. Do tego nie służy nam zbyt długie siedzenie. Kolejne kopy i boksy przyjęłam jako zachętę do wstawania z miejsca i przejścia się choćby kilka kroków. Trza by pomyśleć o jakichś getrach czy ciążowych spodniach. Mam jedne po Olku ale one były na mnie zawsze za wielkie, nawet już w 9 miesiącu ciąży, więc tym bardziej nie ustroję się w nie teraz! Takie dżinsy z wszytym u góry elastycznym pasem. I tradycyjnie za długie... Kupować jednak jakieś nowe łachy na kilka miesięcy? Hmmm, nie uśmiecha mi się to, a jakoś znikąd nie spodziewam się tzw. zrzutów  lub darowizn ;-).  Może wygrzebię coś w jakimś lumpie? Damy radę!

czwartek, 30 września 2010

Nabyła baba... szafkę pod TV

Przysłowiowa baba nabyła cielę. Nie miała kłopotu, więc go sobie przysporzyła. Baba bez kłopotów bowiem, to nie baba. Nie ma kłopotu - nie ma życia. Nie ma nic.  Więc aby było COŚ, a coś przecież być musi by w ogóle coś było,  musi być kłopot. Musi i basta.

O ile trzymałabym się ściśle tekstu przysłowia i nabyła owe przysłowiowe cielę - paradoksalnie kłopotu bym nie miała. Wiejsko-gospodarska kobita jestem i nie obca mi piecza nad takim czy innym zwierzem. I z prosiakiem sobie poradzę i z cielakiem. Rzekłabym wręcz - cielę w chlewek - Pan Bóg w progi albo - dobytku przybywa, chleba nie ubywa (ot, nawet już przysłowia tworzę ;-)).

Miast więc cielęcia, baba kupiła sobie szafkę pod telewizor. Zamiar zakupu pojawił się co najmniej rok temu, realizacja zaś, spontanicznie dokonała się w ubiegłym tygodniu przy okazji mijania nowego salonu meblowego. Weszłam na przeszpiegi, zauważyłam mebelek, przymierzyłam w wyobraźni do miejsca, które miałby zająć w naszym domku i zamówiłam. Dwa dni temu zadzwoniła pani ze sklepu z informacją, że mebel jest do odebrania. Po pracy zajechałam do salonu. Mebel stał pod oszkloną ścianą, zapakowany w karton. Oczywiście w detalach i do samodzielnego montażu. Ciężki jak cholera, choć wykonany ze zwykłego MDF-u a nie, dajmy na to z litego drewna czy kryształu. Okazało się, że z uwagi na niską wartość zamówienia, sklep nie realizuje dostawy do klienta. Szczęście, że mam samochód typu kombi, pakunek miał nie więcej jak 1,50 m długości a w sklepie obok ekspedientki było przypadkiem jej 2 kolegów, którzy zapakowali mi tenże ciężar do auta. Zajechałam pod blok, zaparkowałam tyłem tuż przed klatką i oczekiwałam na znajomego, który miał do mnie przyjść na krótkie uzgodnienia w przedmiocie położenia nowej glazury w mojej kuchni. Oczywiście kolega wtargał mi pakun na III piętro jednak narzekał na ciężar i pytał czy to ława kamienna czy połcie dębowe... Po szybkim dogadaniu robót kuchennych, kolega opuścił podwoje naszego m3 a ja i Olek zabraliśmy się za montaż nowego nabytku. 

Elementów było bez liku. Tak bez liku jak tych rozmów w pewnej sieci komórkowej. Najbardziej zaskoczyła mnie ilość akcesoriów drobnych - pękaty woreczek pełen śrubek, kołeczków, zawiasów, gwoździków i zaślepek. Najbardziej jednak podejrzane wśród tych drobiazgów okazały mi się 2 niewielkie tubki kleju. Oj, myślę, jak jest tu tyle śrubek i innych pierdołek i jeszcze trzeba coś będzie brać na klej to cienko ja to widzę. Pokładłam płyty na podłogę, instrukcję montażu na stół, odnalazłam domowe śrubokręty i do dzieła. Przymierzałam, pasowałam, skręcałam, wbijałam i wciskałam... Niby proste a wcale nie takie łatwe. Listwy od szufladek przykręciłam odwrotnie niż wskazano. Odkręciłam, poprawiłam i odetchnęłam z ulgą. Poskładałam szuflady i do nich również przykręciłam listewki. Kółeczkami z przodu czyli znów odwrotnie niż należy. Znów zamiana. Dociskając front szuflady do jej pudła użyłam siły i stuknęłam nie w tym miejscu, gdzie wskazano... Rozłamało się... o czym ostrzegano w instrukcji. Klej do drewna czyli paćka o sile ścisku za przeproszeniem gó... nie zdołało utrzymać w całości rozłamanych elementów. Skleiłam taśmą bezbarwną, postawiłam w kącie i cały rozbabrany mebel zostawiłam na dzień następny. Siedziałam nad nim 3 godziny i końca nie widziałam. Na dodatek, asystent Aleksander zaangażowany był w pomoc mamusi całymi swymi siłami... Kradł gwoździki, odkręcał śruby, które ja przykręciłam, jeździł zabawkami po rozłożonych płytach, dobrał się do kleju... Spać poszłam zmęczona, wkurzona jak nieopierzona kura i na dodatek z wyrzutami sumienia bo za bardzo strofowałam Olka. Niby opanowana jestem i spokojna ale tym razem - moje nerwy napięły się jak struny i gotowe były pokaleczyć każdego, kto by tylko się do mnie zbliżył.

Wczoraj po pracy ugotowałam szybki indyjski obiad (ziemniaki ze szpinakiem) i znów dostąpiłam do montażu mebla stulecia. Kiedy wydało mi się, że listwy szufladowe przykręciłam już właściwie a zawiasy do drzwiczek od szafeczki trzymają się równie porządnie .... mój stolik ponownie przywalił mi porządnego kopa. Kopa w nerwa rzecz jasna. Ponownie. Szuflady nijak nie chciały wleźć w prowadnice. Znów przekręcałam listwy, kombinowałam na setki sposobów i klęłam jak szewc. Również zamykane drzwiczki zamykały się nieco krzywo. Nie trzymały poziomu. I nie trzymają go nadal. Szuflady też wmontowane są krzywo i nie jest to tak, jak powinno. 

Pomimo wyżej opisanego, ustawiłam mebel na przeznaczonym miejscu a inny dotychczasowy wypchnęłam do małego pokoju, ustawiłam telewizor, rozplątałam węzeł kabli i usiadłam na kanapie zipiąc ze złości i niezadowolenia. Co prawda szafka pasuje, taka mi była potrzebna i taka mi się podoba ale... tak naprawdę to zamiast czegoś w dobrym guście mam bubla ze skoszonymi drzwiami i wypadającymi szufladami - w tym jednej rozpadającej się po drodze na części... 

Jeśli nie ja - to ktoś będzie musiał to poprawić. Nie mogę przecież pozwolić by planowany przez rok mebelek już od nowa stanowił rozklekotany grat. Nie wiem też, czy to ja taki  kiepski monter (choć wiadomo, że ni heblarz ni stolarz ze mnie żaden) czy to po prostu produkt do dupy. Obstaję przy drugim, bo jednak trzymałam się wskazówek instrukcji i wywierconych... dziurek. Jeśli tu jest śrubka a tu dziurka to jak inaczej można śrubkę wkręcić niż w gotową dziurkę? Firma B. jest więc do niczego. Dużo elementów i skomplikowany montaż. Meble w salonie wyglądały solidnie i fajnie ale ja tam już nie zajrzę. Złamanej deski u nich nie kupię. Mam ich daleko w tyle i kropa. I nigdy więcej mebli do samodzielnego składania, które miałabym sama składać, o!.

No i tak oto można nachrzanić kilka stron na temat szafki. Ba, można nawet więcej ale już skracam jak mogę. Jednak musiałam wyżyć się choćby w taki, pisemny sposób i dać upust emocjom i złości, jaka jeszcze we mnie siedzi.

Poniżej, obiekt-przyczyna mojego nieposkromionego gniewu:


piątek, 24 września 2010

Mother in law na wizji

Wczoraj wieczorem widzieliśmy się przez kamerkę z Mohim oraz Jego mamą, moją teściową  i babcią Olka w jednym. Co prawda tylko na chwilkę, bo w Kalkucie było już późno i dadi była zmęczona a u nas może jeszcze nie tak późno ale Olek za bardzo się rozbrykał, jednak było to miłe net-spotkanie. Mały jak zwykle śmiał się do ekranu, machał łapkami i piszczał jak opętany. Babcia była zadowolona, że go widzi i też się serdecznie uśmiechała a na koniec widzenia zrobiła ten ich typowy gest złożonych jak do modlitwy dłoni skinąwszy przy tym głową. Aleksander bardzo elegancko i wręcz profesjonalnie odwzajemnił gest, co uradowało oblicze babci Mani i udała się na spoczynek. Powiedziała, że Oluś jest cute ale chyba naughty. No naughty, naughty, jasne. W tatusia, he he. Pani teściowa prezentuje się całkiem żwawo i sympatycznie. Nie znam jej osobiście ale z opowieści Mohiego wynika, że ma poczucie humoru, lubi sobie wyjść w gości i nie poddaje się życiu. Teraz, na co dzień zajmuje się domem, opiekuje mężem (po wylewie lekko sparaliżowanym acz na chodzie) i swoim własnym teściem, który ma ponad 90 lat ale trzyma się naprawdę zdrowo i morowo. Jest nieco wymagający z racji wieku, niby niedosłyszy ale słyszy co trzeba, nie przepada za herbatą bez cukru i wytyka synowej obiady czysto jarskie bo lubi zjeść jak... typowy polski chłop czyli mięśnie. Oj, dziadziu, może Ty polskie korzenie masz?

czwartek, 23 września 2010

Taki sobie czwartek

Na laptopie instaluje mi się obszerny program pod tytułem LEX. Zbiór wszelakich norm prawnych - najstarszych i najnowszych, aktualnych i tych, co już w lamusie, potrzebnych bardziej lub mniej a czasem wręcz zbędnych. Po prostu wszystkich możliwych. Do tego IPG czyli Informator Prawno-Gospodarczy - podgląd tworów zarejestrowanych w KRS oraz baza adresowa instytucji, sądów, urzędów, firm i innych ważnych podmiotów. Słowem - program pożyteczny i każdemu prawnikowi, ale nie tylko, w dzisiejszych czasach wręcz niezbędny. Kopalnia wiedzy. Każda ustawa, kodeks, orzecznictwo, komentarze - wszystko jak na dłoni za przysłowiowym kliknięciem myszką.

Instalacja trwa długo, bowiem jak wspomniałam wyżej - materiał wielki. Laptop mam nowy i całkiem szybki. Mimo wszystko, aby zainstalować owo dzieło umysłów ludzkich, również  i on potrzebuje czasu. Maszyna burczy, szumi i się grzeje. Pozostało 20 %... 

Za oknem bystre, wrześniowe słońce, obok kubek firmowy Compensa Vienna Insurance Group napełniony parującą kawą, której wcale mi się nie chce, za uchem gderające komercyjnie jak cholera radio, w brzuchu lekkie rażenie prądem a na lewym nadgarstku zegarek z baterią, która sobie po prostu wysiadła z machiny czasu zatrzymawszy się wczoraj na godzinie 07.13. Taka oto jest otaczająca mnie na chwilę obecną rzeczywistość. Dodam, że napisałam mnóstwo pism i wymieniłam na gmail czacie poranne hello z mężem wieszającym psy na monsunową pogodę w dalekim kraju. Czas w Kalkucie leci szybciej - z mojego punktu widzenia... Mohi jest tam o 3,5 godziny starszy niż byłby w Polsce. No ale nic to, w styczniu, jak już wróci, ponownie się odmłodzi :-). Wczoraj po raz drugi widzieliśmy się przez kamerkę. Włączyłam ją głównie z uwagi na Aleksandra, któremu taki proceder bardzo się podoba. Pomachał do taty, pobrykał przed ekranem, pośmiał się w głos a koniec końców - z racji, że był już zmęczony - zaczął maniakować, popłakiwać, zamiast iść na nocnik to mówiąc najprościej zeszczał się w gacie, rozbeczał jeszcze bardziej i powiedział, że chce spać. Umyłam go szybkim jak błyskawica prysznicem, ubrałam w piżamkę i poprosiłam, żeby poszedł się położył a ja zaraz do niego przyjdę. Nie zdarza się jeszcze aby ot tak sam szedł do łóżka i zasypiał. Wieczorem albo zasypia mi na rękach albo kładziemy się razem, gasimy światło i zasypiamy we dwoje. Wczoraj jednak Olu położył się sam, krzyknął mi "blanoc mama" i... za chwilkę zajrzałam do sypialni a mały człowiek zmęczony całym dniem już słodko sapał zakrywając połowę twarzy rzęsami (:-)) a połowę kołdrą. Była godzina 20.00. Ja wytrzymałam do 20.30. Chodzę teraz spać niemal z kurami. Nie wiem czemu, ale długie wieczory to u mnie teraz rzadko spotykany luksus Zresztą, nigdy nocną sową nie byłam. Ale, żeby już w trakcie Dziennika odczuwać obezwładniającą senność? 

Wczoraj odpękałam też co-dwutygodniową wizytę u swego lekarza ciążowego. Poszłam tam po południu razem z Olkiem. Wizyta krótka i konkretna jak zawsze. Waga wykazała 57,5 kg, ciśnienie jak zawsze w niższych sferach (100/60), tętno dziecka obecne i... to już połowa ciąży - zauważył lekarz, co ja uświadomiłam sobie dzień wcześniej. Koledzy z pracy zapytali - co, już połowa? Nic po tobie nie widać! Ależ widać. Ja widzę. A taka już ta moja natura. Nawet pożarcie konia z kopytami nie pomoże... Poza tym mam jeszcze 4,5 miesiąca. Przez ten czas zdążę jeszcze pogrubić się tyle, ile trzeba. Ostatnie USG wskazało prawidłowe parametry maluszka - a zatem nie rozmiar brzucha tu się liczy ;-).

Do parującej kawy dodałam 2 łaciate śmietanki. Łykam powoli i myślę o weekendzie. Przedłużę go sobie na poniedziałek. Mam jeszcze 1 dzień opieki do wykorzystania i 10 dni urlopu. Restrykcyjne zmiany w firmowej polityce urlopowej nakazują wszystko wykorzystywać teraz do końca roku - pod rygorem kategorycznego ucinania premii. Trza się chyba powoli stosować - choć nie ukrywam, że zaległy urlop z wielką chęcią wykorzystałabym po macierzyńskim. Jak to będzie - zobaczymy.

Wczoraj powiedziałam do Olka - Olu, jedziemy na pocztę. A Olu: mama a do Pepco tez? B o Pepco jest blisko poczty i czasami wpadamy tam przy okazji odwiedzin poczty właśnie. Nie przyszło mi do głowy, że mały nie dość, że zapamiętał skądś nazwę sklepu to na dodatek skojarzył go z pocztą. Niby to wszystko takie normalne, proste i oczywiste ale takie właśnie sytuacje ukazują mi jak niepostrzeżenie dzieciak się uczy i rozwija.... I jest to takie miłe, takie fajne i choć takie małe to jednocześnie tak ogromnie ważne dla rodzica. Takie niby nic a jednak tak cholernie wiele i tak cholernie cieszy...

poniedziałek, 20 września 2010

Motyl w brzuchu

Uważam, że należy tę datę zanotować, gdyż w innym przypadku zapomnę - jak to stało się w przypadku ciążowym numer jeden. Otóż wczoraj, przypadek numer dwa dał o sobie znać. Czekałam na to z ciekawością i z lekka niecierpliwie. To już 19 tydzień. Najwyższa pora, by mały leniwiec w końcu się ruszył. Wczoraj więc się ruszył. Nie byłam jeszcze do końca pewna czy to właśnie TO. Dzisiaj jednak siedzę w pracy, dopijam kawę i ... dostaję kuksańca. Jednego, drugiego. Delikatnie ale pewnie. Wątpliwości już nie mam. Witaj maluchu! A zatem, mamy już ze sobą swoisty, realny kontakt. Porozumiewamy się naprawdę. Ty do mnie pukasz, ja  Ci odpowiadam ;-). Jest fajnie. :-). Taki kolejny, nowy, specyficzny etap w naszym wspólnym bytowaniu.

poniedziałek, 13 września 2010

13-stego wieczór

Niemal zarosłam... grzybami. Narobiłam się ich dzisiaj, że hej. Jutro może wstawię jakieś zdjęcia i napiszę o swym sezonowym kucharzeniu. Dzisiaj chyba nie ma szans. Po stole, na którym stoi laptop chodzi Aleksander. Tupie, skacze i śpiewa. Miałam nadzieję, że wcześniej pójdzie spać ale chyba płonne moje nadzieje... Ani mu się śni. Zabawki, które już kilka razy wspólnie pozbieraliśmy do kupy, znowu leżą w rozsypce. Kilka drewnianych klocków wylądowało w ogródku u sąsiadów, bo koleżka przypomniał sobie, że dawno nic nie zrzucał z III piętra a to przecież taka fajna zabawa... O, właśnie sprytnie opuścił blat stołu i sieje zamęt dookoła na podłodze. Położył sobie poduszeczkę na dywanie i wysłał mnie do sypialni po kocyk. Przyniosłam. Poleżał na tym posłaniu kilka sekund i teraz rzuca poduszką do góry. Skrzynka z zabawkami ponownie leży do góry kołami. Znowu będę te graty zbierać. Nigdy nie zostawiamy rozwalonych zabawek na noc. Nie ma nic gorszego niż wstać rano i spotkać się oko w oko z bałaganem. Zresztą nie mam czasu rano sprzątać bo wstaję wcześnie, biorę szybki prysznic, suszę włosy, nieco się makijażuję, robię sobie kanapki do biura, czasem wypijam herbatkę... i jakoś zleci. Przychodzi niania Tosia, ucinam z nią krótką pogawędkę, zbiegam na dół, wsiadam w samochód i jadę do Mlekpolu.

Musiałam na chwilkę odejść od laptopa. Olu zawadził nogą o stertę rupieci, potknął się, z lekka uderzył głową w nogę od stołu, oczywiście wszczął lament i łzy jak ciecierzyca popłynęły wartką strugą. Owinęłam więc biedaczka kocem z podłogi, przytuliłam, zaśpiewałam tradycyjne "kotki wa, salo-bule obywda" i... mały nieszczęśnik zasnął jak kamień. Zaniosłam do sypialni, okryłam kołdrą i na chwilę tu wróciłam. Zaraz jednak i ja pójdę spać. Dzień jakiś taki męczący był... Dużo roboty w robocie, potem zabrałam Ola od opiekunów, zrobiliśmy duże zakupy w "Blonce" a w domu stoczyliśmy wspomnianą wyżej wojnę grzybową. Na jutro nie mam konkretnych planów. Może jednak zrobię kilka słoików papryki...?

Póki co, poniedziałek 13-stego września minął i kolejny dzień za węgłem się czai.

środa, 8 września 2010

W skrócie

1. Aleksander ma się zdecydowanie lepiej.

2. Ja dzisiaj mam się też lepiej, aczkolwiek męczy mnie katar i uczucie rozbicia. Wczoraj po pracy byłam zaś zdechła jak pod płotem kot. Położyłam się na kanapie ze szklanką herbaty i nakryłam kocem. Łyknęłam też apap i rutinoscorbin. Ciężkie jest chorobliwe leżenie kiedy obok grasuje, 2,5 latek... Co jednak najważniejsze i co rozczuliło mnie niezmiernie  - owy 2,5 latek wykazywał niezwykłe gesty opieki nad niedomagająca matką. Poprawiał mi kocyk, przykładał łapkę do czoła, pogłaskiwał po włosach i mówił czule "śpij, śpij Asia". Mało istotne, że potem zeskakiwał na mnie ze stolika i rzucał sobie dookoła zabawkami wydając przy tym niedelikatne dla wrażliwego ucha odgłosy... Kochane stworzenie. Cieszy mnie, że póki co jest czułe i umie właściwie zareagować na zaistniałą sytuację. 

3. W lasach jest wysyp grzybów. Pogoda dziś piękna. Po pracy, pomimo nadal średniego samopoczucia, zamierzam zapakować Ola do samochodu i wyskoczyć do lasu. Nie liczę na kosze grzybów, choć właśnie w takich ilościach ludzie je teraz zbierają. Mam ochotę powentylować płuca leśnym aromatem, posłuchać leśnych odgłosów, podreptać po mchu i trzaskających gałązkach i grzybków znaleźć tyle, co by nam wystarczyło na zupę lub sos. Zresztą, w towarzystwie Aleksandra nie da się raczej długo skoncentrować na zbieractwie. Wypad ma być czysto relaksujący. Wielkie szczęście, że wystarczy nam wyjechać za granice Grajewa by mieć las u stóp. 

4. Mohi pisze, że założył internet w domu w Kalkucie, nadal udoskonala stary garaż zaadoptowany na studio fotograficzne, że wszyscy w domu zdrowi, bardzo podobał im się album ze zdjęciami jaki im przesłałam, Mona ma urodzić w październiku, pogoda jest zmienna i tak w ogóle wszystko na razie gra. Dodał też, że wyjazd z niemal krystalicznie czystego regionu grajewskiego i wjazd do kilkumilionowej Kalkuty zaowocował u niego bólami głowy i zatkaniem nosa zanieczyszczonym spalinami i kurzem powietrzem. Taki urok tej metropolii. Mimo wszystko, już nie mogę doczekać się dnia, w którym osobiście będę się "dusić" tymi spalinami.

5. Moje plany i rozmysły nad przeprowadzką do większego miasta, stawiam na razie do ciemnego kąta. Wszelkie za i przeciw równoważą mi się coraz bardziej, z tym że przeciw zaczyna do mnie pukać głośniej. Nie jest trudno rzucić wszystko jednego dnia. Ale jakże trudno zacząć to wszystko od początku  nazajutrz... Jednak w tej kwestii nic jeszcze nie jest pewne.

wtorek, 7 września 2010

Piknik firmowy 2010

W ostatnią sobotę sierpnia bawiliśmy na VI Firmowym Pikniku (firmy, w której pracuję - dla tych co nie wiedzą;-)). Impreza jest cykliczna i jak wskazuje cyfra rzymska, tym razem odbyła się po raz szósty. Pracuję w Mlekpolu już 5 lat stąd za wyjątkiem pikniku nr II (z niepamiętnych już mi przyczyn) byłam na wszystkich. W tym roku, poza zwyczajowym garden party, impreza łączyła w sobie również obchody sporego jubileuszu Spółdzielni - 30-sto lecia istnienia. Trudno mi powiedzieć, czy przełożyło się to na jakość i wielkość eventu... Na pewno było lepiej pod względem organizacyjnym i żywieniowym niż w roku ubiegłym, ale pod względem pogody... wszystkie dotychczasowe pikniki były zdecydowanie lepsze. Tym razem za dużo padało i było o wiele za zimno. No ale cóż, na pogodę nikt nie ma wpływu.

W telegraficznym skrócie: 

Piknik jest imprezą zamkniętą organizowaną dla pracowników, ich rodzin (zaproszenie obejmuje zawsze 2 osoby dorosłe i 2 dzieci do 15 lat), wybranych rolników (zwykle największych dostawców mleka), zaproszonych przez firmę gości różnego kalibru - współpracownicy, przedstawiciele władz, organizacji wszelkiej maści, mediów itp, itd. 

Na pikniku można najeść i napić się do woli przy czym pod pojęciem picie należy rozumieć wodę, napoje, tudzież piwo i wódkę - również do woli. Jedzonko to zwykle typowo polskie dania typu bigos, wiejski stół z wędlinami i pieczonym prosiakiem (brrr), grochówka, pierogi, grillowane kiełbaski, kaszanka, karkówka i inne podobne specjały. Są surówki i sałatki, desery, kawa, herbata, bez liku lodów i rzecz jak najbardziej oczywista - mnóstwo wyrobów firmowych - sery do degustacji, jogurty, maślanka, serki i smakowe mleczka dla dzieci.

Impreza odbywa się pod gołym niebem, na zielonej trawce, gdzie rozstawione są namioty dla VIP-ów (tak, tak dla VIP-ów, które noszą swoje specjalne, durne plakietki - odraza) oraz ławki i stoły pod parasolami dla całej reszty. Są atrakcje dla dzieci i wielka scena, na której najpierw odbywa się część oficjalna pikniku a potem artystyczna - konkursy oraz występy muzyczne i taneczne. Co roku zapraszana jest gwiazda wieczoru, która uświetnia piknikowy wieczór. Byli już: Maryla Rodowicz, Elektryczne Gitary, Kayah, De Mono, Perfect i w tym roku - no, gwiazda to może i jest ale nie dla takiej publiki i nie na takim spędzie - Zakopower.

Ogólnie, w tym roku było nieźle. Jak dla mnie jednak owa gwiazda wieczoru, która łoiła niemiłosiernie głośno i zawzięcie a w międzyczasie polewał deszcz - po dużej części popsuły zabawę. 

Aleksander bawił się dobrze pomimo deszczu i chłodu, Mohi jadł i popijał piwo do maksimum swych możliwości i robił zdjęcia (jakże by inaczej). Poniżej załączam kilka migawek - reszty nie widziałam, gdyż poleciały wraz z autorem wprost do słonecznych Indii. Nie zdążył mi ich zgrać i zostawić - przesłał jedynie kilka na maila, które to egzemplarze publikuję :-).

Bardzo uroczy bawołek


Indianin i pół-Indusek


Do twarzy mu z pajączkiem